Femke Kruger van ‘Werkplaats De Nieuwe Ruiter’: “Ik ben gelukkig als ik creatief het beste uit mensen weet te halen”

Femke Kruger is sinds anderhalf jaar eigenaar van ‘Werkplaats De Nieuwe Ruiter’ aan de Sint Jansstraat 8 in Bolsward; een atelier annex galerie annex workshopruimte.

Commercie en creativiteit hebben haar hele leven lang gevochten om de meest toonaangevende plaats. “Wat ik nu doe voelt als een goed passende handschoen, een afgewogen combi van die twee. Ik ben ‘geland’.” Daar ging het nodige aan vooraf. Een terugblik.

 

Femke Kruger

 

Femke Kruger werd geboren in de Doetinchem als jongste van drie meiden. “Ik was dus in de ogen van mijn zussen ‘het verwende nest’. Mijn moeder, creatief en intelligent, was een vrijdenker, die meer uit het leven wilde halen dan de obligate status van huisvrouw, want dat was zo in die tijd. Ze was bestuurslid van het Gelders orkest en veel andere culturele instellingen. Mijn vader, van oorsprong opgeleid als leraar aardrijkskunde en geschiedenis, kwam in de autobranche terecht en werd verkoopleider bij een grote dealer. We waren een typisch middenstandsgezin, maar wanneer mogelijk op pad. Vlieland in de herfstvakantie, Italië in de paasvakantie en Oostenrijk in de zomervakantie. Met mijn moeder als enthousiaste aanjager.”

 

De sfeer van verf en kwasten

 

“Ik was op die leeftijd, naast sporten, enorm bezig met creativiteit en kreeg teken- en schilderles van een kunstenares, een vriendin van mijn moeder. Ik vond het heerlijk om de sfeer van dat atelier te proeven. Een stereotiep schildersatelier, met een oerwoud aan potten met kwasten, tubes verf, waar het lekker rook naar verf en terpentine, met verf op de grond, de schilderijen als een peloton soldaten in rotten tegen de muur aan leunend en waar tal van parafernalia als een stilleven op de diverse tafels stonden opgesteld. Heerlijk. Waarschijnlijk was ik daar dus ook meer om de sfeer dan om de lessen zelf.

 

Studentenleven

 

Op de havo had ik geen haast. Ik had een brede interesse en vond alles belangrijker dan school. Vandaar ook dat ik daar zeven jaar over heb gedaan. Daarna wilde ik eigenlijk naar de kunstacademie, maar daar stak mijn vader een stokje voor. ‘Ga jij nu maar naar de lerarenopleiding, meisje. Daar leer je een vak. Kun je daarna altijd nog de kunstacademie doen’. Dus ging ik in Nijmegen naar de lerarenopleiding TeHaTex, Tekenen, Handvaardigheid, Textiele werkvormen. En dook met volle overgave in het studentenleven. Niet eerst even pootjebaden, maar meteen met een hele grote plons in het diepe. Ik kwam met enige regelmaat rechtstreeks vanuit de kroeg naar school. En niet te vergeten de feesten tijdens de Vierdaagse. Ik heb hem nooit gelopen, maar de lopers wel enthousiast aangemoedigd, meestal met een glas bier in zowel de linker- als de rechterhand.

Ik deed dan ook vijf jaar over een driejarige opleiding. Aan de andere kant denk ik dat ik door alles wat ik buiten mijn studie heb meegemaakt net zo veel, zo niet meer, heb geleerd. Noem het maar de ‘University of Life’.”

 

‘Voor het echie’

 

“Toen ik klaar was met mijn opleiding bleek er geen droog brood te verdienen in de creatieve vakken in het onderwijs. Die waren bijna in zijn geheel wegbezuinigd. Bovendien had ik geen fluit uitgevoerd, dus wat wil je met een derdegraads opleiding in de creatieve vakken op een middelbare school. Ik heb dat drie maanden geprobeerd op een LHNO, maar was meer bezig met de verf van de muren te halen dan met mijn vak. Dus niet in het onderwijs.

 

Maar ik werd wel toegelaten tot de kaderopleiding bij Vroom & Dreesman; er was in die periode grote behoefte aan managers in het bedrijfsleven. Dat bleek meer mijn ding. Ik ging daar doorheen als een warm mes door de boter en werd als eerste niet universitair opgeleid meisje toegelaten tot de hogere kaderopleiding. Dat was super. Het was nog in de glorieperiode van V&D; er kon toen van alles, zoals een door de baas betaald weekendje naar Milaan om daar de sfeer op designgebied te proeven. Ik was toen een jaar of 25 en woonde in Den Haag, vlak bij het gemeentemuseum. V&D groeide onder zijn eigen succes uit tot een keten met een waterhoofd; enorm hiërarchisch en veel te veel managers. Om een lang verhaal kort te maken: ik kon mijn ei er niet kwijt.”

 

‘Never a dull moment’

 

Femke keerde terug naar haar geboortegrond en werd verkoopleider van een Jeansketen met behoorlijke groeiambities. Die werden waargemaakt want ze groeide mee van een paar winkeltjes naar ruim 25 filialen. “Dat betekende heel veel vrijheid; jonge mensen aannemen en opleiden, winkels inrichten, Nederland doorsjezen met een voor mij veel te luxe auto. ‘Never a dull moment’, heerlijk.”

 

Inmiddels had de relatie serieuze vormen aangenomen. “Mijn man, Ronald Elich, kreeg een andere baan en we verhuisden naar Apeldoorn. Ik had de Jeansketen inmiddels verruild voor ‘We Fashion’ en was op mijn 34e genomineerd voor het regio directeurschap, toen ik zwanger werd. Mijn man was inmiddels directeur bij wasserij Rentex-Floron, toen de grote baas van het familiebedrijf, Tom Mulder, hem naar Bolsward haalde als commercieel directeur.”

 

Friese roots

 

“Dus wij naar Bolsward. Ik, 35 jaar, kindje, mooi huis, Ronald een mooie baan, weliswaar mijn potentiele carrière als directeur bij We Fashion voorbij, maar ik kon creatief mijn ei kwijt. Ik vond het dus prima en zelfs een klein beetje ‘thuiskomen’. Mijn oma was een Friezin, ik heb dus deels Friese roots. Ik had inmiddels een klein bedrijfje van mijn schoonvader overgenomen; een winkeltje gespecialiseerd in Rotaryclub-attributen. Speldjes, caps, t-shirts, et cetera, overgebleven uit zijn groothandel in sportprijzen, die hij had verkocht. Dat zorgt nog steeds voor mijn belegde boterham, alhoewel het niet helemaal mijn ding is.

 

Het leven lachte ons toe. Ronald is een waanzinnig gedreven persoon en nam zijn baan bij Rentex meer dan serieus. Hij ging bij de commerciële club, ging bij de Rotary, bij nog een commerciële club, richtte een club op om met zakenlieden te gaan skiën in Oosterrijk, kwam in het bestuur van de tennisclub, enzovoorts, enzovoorts. Hij werd een beetje de man die ’s zondags het vlees sneed en niet wist in welke klas onze zoon Harm zat.”

 

Eigen koers

 

Femke voer haar eigen koers; werd bestuurslid van Bolsward Cultuurstad, organiseerde concerten, en raakte betrokken bij andere culturele activiteiten om maar niet de hele dag thuis te hoeven zitten. Met andere woorden, de twee groeiden uit elkaar en een scheiding was het trieste resultaat van een relatie tussen twee gedreven personen die beiden een carrière ambieerden.

 

“Tijdens de zoektocht naar mijn eigen leven, liep ik tegen een alleraardigste mijnheer uit Hindeloopen aan, waar ik een relatie mee kreeg en naar het Friese havenstadje verhuisde met zoon Harm. Die relatie heeft elf jaar geduurd, waarna ik een jaar of vijf geleden ‘werd ingeruild voor een nieuwer model’. Die mijnheer bleek dus minder ‘alleraardigst’ dan ik aanvankelijk dacht. Maar ik kijk er zeker niet met wrok op terug.

 

Mijn keuze om terug te gaan naar Bolsward was weloverwogen. Mijn zoon moest voor de tweede keer zijn moeder in een echtscheiding meemaken en dat heeft best impact. Dus ik vond een stuk zekerheid in de vorm van zijn beide ouders dichtbij voor hem belangrijk. Ik heb daar een huisje gekocht op de Dijlakker en daarachter een werkplaatsje ingericht voor mijn graveerbedrijfje. En het leven weer op een andere manier opgepakt. Maar na twee jaar kwam het graveren op me af, ik kon mijn ei – weer die creatieve genen die opspeelden – er niet in kwijt. Ik wilde schilderen, met mijn handen bezig zijn.”

 

Atelier/expositieruimte

 

“Dagelijks kwam ik langs een lief pandje op de Sint Jansstraat, dat op een gegeven moment leeg kwam te staan. Ik heb toen aangebeld bij de eigenaar en gevraagd of het te huur was. Dat bleek het geval, zodat sinds anderhalf jaar daar nu ‘Werkplaats De Nieuwe Ruiter’ is gevestigd; mijn atelier, galerie, workshopruimte.

 

Een heerlijke combi. Voor de handel is het atelier overigens van ondergeschikt belang. Tijdens een ‘vernissage’, de opening van een nieuwe expositie, staat het hier weliswaar ‘hutjemutje’. Glaasje ‘bubbels’ kantelen, vorkje prikken, gezellig koutend, met een lijstje in de hand langs de geëxposeerde kunstwerken, maar verwaarloosbare verkoop. Maar het is te leuk om het niet te doen en bovendien een originele manier om mijn schilderlessen en workshops te promoten. Ik loop hier niet de alwetende kunstenares uit te hangen, maar vind het veel leuker om mensen zelf te laten schilderen. Het creëren van iets vanuit het niets veroorzaakt een bepaald geluksgevoel in je hersenen. In iedereen zit wel iets creatiefs. Als ik dat er uit weet te halen, dan ben ik gelukkig. Concluderend: ik ben hier hartstikke gelukkig.”

 

De Nieuwe Ruiter

We zijn nieuwsgierig naar de naam ‘De Nieuwe Ruiter’. Heeft de naam van het atelier nog een bijzondere betekenis?

“De naam dankt het pandje aan de schaatsenfabriek die hier vroeger was gevestigd: ‘Schaatsenfabriek G. Ruiter’, die in het begin van de twintigste eeuw op de Sint Jansstraat 8 in Bolsward één van de vier toonaangevende schaatsenfabrieken werd die Friesland rijk was. Dus werd de naam weer in ere hersteld met ‘De Nieuwe Ruiter’.

 

Ongelooflijk toeval daarbij: ik heb leren schaatsen in de Achterhoek, op van die Friese houtjes op de onder water gezette tennisbaan. Die schaatsen, die mij toen werden ondergebonden en die ik uit pure nostalgie heb bewaard, wilde ik gebruiken om mijn etalage mee te completeren.

 

En laten ze nu afkomstig zijn van Ruiters Schaatsenfabriek uit Bolsward. Het staat in de ijzers gegraveerd. Is dat karma of niet?”

Door: Wim Walda




Koop lokaal - bij onze vrienden

Agenda Bolsward - IJselmeerkust

Wees loyaal – aan onze vrienden