Schaatsen, fietsen en wandelen met stichting Lymph&Co

“Een ontstoken klier… of kanker”

Bij Jeroen Bos begon het eind 2014. “Ik was heel druk aan het werk, richting de feestdagen,” vertelt hij, “maar ik voelde me moe. En ik had een bult in mijn hals. Die zat er al twee maanden. Het deed geen pijn, dus je denkt: dat zal wel loslopen.” Toch bleef het knagen. Zijn omgeving drong aan om naar de dokter te gaan. “Achteraf was dat maar goed ook. De arts maakte een echo en zei: ‘Het kan een ontstoken lymfeklier zijn… of lymfeklierkanker’. Dat verschil is nogal groot. Dat kwam wel even binnen.” In januari 2015 volgde de diagnose. “Tot dat moment had ik totaal geen ervaring met die ziekte. Ik dacht er ook niet aan. Dus nee, ik voelde het niet aankomen.”

Drie keer terug

Wat volgde was een intens traject: chemotherapie, bestraling en na een jaar het verlossende woord: schoon. “Maar twee maanden later was het weer terug”, vertelt Jeroen. “Dan zak je echt door de grond.” Na opnieuw behandelen volgden enkele rustige jaren, tot in 2021 de ziekte voor de derde keer terugkeerde. “Dan denk je wel: waarom ik? Drie keer is gewoon pech op pech op pech.” Zijn arts stelde een zware, maar doelgerichte behandeling voor: een stamceltransplantatie met zijn eigen stamcellen. “Dat is eigenlijk een soort reset van je lichaam. Al je bloedwaarden worden afgebroken en opnieuw opgebouwd. Het moet echt een mokerslag zijn voor die ziekte.”

Foto: Joey Hereman

Leven met onzekerheid

Hoewel Jeroen inmiddels alweer bijna vier jaar verder is na zijn laatste behandeling, is de onzekerheid nooit helemaal weg. “Elke vier maanden ga ik nog op controle. Dat is spannend, maar ook fijn. Je krijgt bevestiging dat alles goed is. In de tussentijd voel je weleens wat, en dan staan de alarmbellen meteen aan. Dat gaat niet over.” Toch kijkt hij positief vooruit. “Als ik zie hoe goed de behandelingen zijn geweest en hoeveel er in elf jaar tijd verbeterd is, dan geeft dat vertrouwen. Onderzoek maakt echt verschil. Je hebt een ziekte nooit alleen; je draagt die samen met je gezin. Dankzij de enorme steun van mijn vrouw en kinderen heb ik dit kunnen doorstaan.”

“Ik belandde gewoon in die molen”

Ook bij Lex Jongewaard begon het ogenschijnlijk onschuldig. “Ik hoestte al lange tijd”, vertelt hij. “Dan ga je een paar keer naar de huisarts, niets aan de hand. Tot een longarts zei: ‘Laten we maar eens een foto maken’.’ Die foto liet iets anders zien. Er zat een groot gezwel tussen mijn longen, tegen mijn aorta aan. Als gevolg van non-hodgkin-lymfoom (een verzamelnaam voor lymfeklierkanker - red.). Er was geen tijd meer voor een punctie. Ik lag eigenlijk meteen op de operatietafel.”

Pas na de operatie werd duidelijk dat het om een kwaadaardige tumor ging. “Daarna kwam het traject van herstel en chemo’s. De operatie had al veel weggehaald, maar de chemo was nodig om het risico zo klein mogelijk te maken.” Lex bleef opvallend nuchter onder alles. “Ik ben gewoon zo. Als de dokter zegt: ‘Dit hoort hier niet’, haal het er maar uit. Dan onderga ik het. Ik belandde gewoon in die molen.”

Foto: Joey Hereman

Geen angst, wel realisme

Bang dat het niet goed zou komen, is Lex nooit geweest. “Zolang niemand mij vertelde dat genezing niet mogelijk was, ging ik ervan uit dat het goed zou komen. Of je nu rechtdoor gaat of een omweg maakt, als het einddoel maar hetzelfde is.” Thuis was de impact er vooral voor zijn vrouw. “De kinderen waren nog jong. Die weten het nu eigenlijk niet meer. Dat is misschien maar goed ook.” Werken gaf afleiding. “Ik woon bij de zaak. Mijn bed staat honderd meter van mijn werkplaats. Dat hielp.”

Tweede klap: acute leukemie

Vijf jaar later kreeg Lex opnieuw een diagnose. Dit keer acute leukemie, als gevolg van de eerdere behandeling. “Dat is iets wat bij een heel klein percentage voorkomt. Ongeveer een half procent. Ook dat heb ik als pech ervaren.” De behandeling was zwaarder en de onzekerheid groter. “De kans dat het niet goed zou komen was er. Maar zolang genezing in het vooruitzicht ligt, geef ik me daar volledig aan over.” Die ervaring versterkte zijn motivatie. “Juist daarom is onderzoek zo belangrijk. Zodat mensen na mij misschien andere, betere behandelingen krijgen en dit risico niet lopen.”

‘De Hollandse 100’ als ankerpunt

Voor zowel Jeroen als Lex is ‘De Hollandse 100’ veel meer dan een sportevenement. “Het is een moment om stil te staan”, zegt Jeroen. “Bij wat je hebt meegemaakt en bij wat anderen nog doormaken.” Lex vult aan: “Het is ook gewoon een heel mooi maatschappelijk evenement. Je doet samen iets goeds. Je ziet dat elke kilometer ergens toe bijdraagt.” Hun gedeelde ervaring bracht hen samen. Jeroen: “We kregen in hetzelfde jaar lymfeklierkanker, Bleken we ook nog eens driehonderd meter van elkaar te wonen. Dat schept een band.” Die band groeide uit tot een vast team dat elk jaar weer meedoet. “Ons team groeit alleen maar”, zegt Lex. “Je ziet mensen aansluiten die geraakt zijn door de verhalen. Dat is bijzonder.”

“Het is een ander leven geworden”

Jeroen en Lex kregen vlak na elkaar lymfeklierkanker en wonen op korte afstand van elkaar. Ze doen elk jaar samen als Team Bos & Jongewaard mee aan ‘De Hollandse 100’. Het team telt 19 leden. Voor Jeroen is het evenement belangrijk omdat hij zo een bijdrage kan leveren. “Ik vind het vooral ook een maatschappelijk goed evenement. Om even stil te staan bij wat je hebt meegemaakt.” Lex herkent dat. “Als je iemand in zo’n shirt ziet, denk je: die doet mee aan ‘De Hollandse 100’. Dat verbindt.” De ziekte heeft hun leven veranderd, zeggen ze allebei. “Het is een ander leven geworden,” zegt Jeroen, “maar niet minder leuk.”

Naast de volledige Hollandse 100 (10 kilometer schaatsen en 90 kilometer fietsen) zijn er meerdere onderdelen: De Halve Hollandse 100: 5 km schaatsen en 45 km fietsen; Junioren 10: 10 km schaatsen voor jeugd tot 18 jaar, Familie-/groepsestafette: samen één uur schaatsen; Wandel Challenge: 10 of 20 km wandelen rond Heerenveen - Schrijf je in via de website dehollandse100.nl en haal geld op voor onderzoek naar kanker. Jouw 100 telt.