Lopen doet verkopen

Praatjes

Koopman was een risicovol beroep. Dus Agricola kwam bij de CAF in Bolsward. “Mar dy boeren yn de Súdwesthoeke wiene net sa koöperatyf, dy rêdden harsels.” Agricola had de zware taak om te proberen ‘it oare ferhaal’ aan die boeren kwijt te raken. Maar het vele persoonlijke contact zorgde er ook voor dat hij veel wist van verkoop- en verhuisplannen. En dat mocht hij dan ook regelen. “Dan wie’k der foar de CAF, mar de hûzewinst hie’k sels.”

‘s Avonds dook hij dan ook nog in de verzekeringen. Het culmineerde er in dat hij de hele zuidwesthoek rondreisde. Dan leek het alsof hij alleen maar praatjes maakte, maar hij verkocht veevoer, huizen en verzekeringen.

Als je dan voorzichtig aan Eddy vraagt wat de huidige tijd anders maakt, reageert Koos wel als eerste met de woorden: “De papieren rompslomp.” Die dwong hem ook, toen hij na 25 jaar CAF het makelaars-vak officieel in wilde, om studie te doen. Hij was 58 toen hij het makelaarsdiploma op zak had.

Makelaar Koos Agricola was echter volstrekt niet anders dan koopman Koos Agricola. “Ik hie wolris hûzen yn de hege hoed. Djoere hûzen, mar net ien wist wat. En dan fûn ik nei lange tiid soms de keaper. Ik naam de tiid en ferkocht it dan man op man.”

Bouwen!

Zoon Eddy Agricola hoort alles glimlachend aan, maar zegt dan resoluut: “Tuurlik, it is no allegear hiel oars.” En begint zijn verhaal met, dat het aanbod niet rijkelijk is. “De gemeente Súdwest-Fryslân hat in soad omtinken foar de fúzje hân, mar hie’t al wol oer krimp. Fierstentemin bou yn de doarpen, je krigen in stilstand gefoel.” Beiden knikken, de gemeente zou de plannen van de dorpen aangepakt moeten hebben. Want doorstroming is het grote winstpunt in de woninghandel. Gelukkig  wordt er nu wel gebouwd, al is het hen nog te gedoseerd.

Eddy noemt ook de verduurzaming, een ander soort huis, andere voorwaarden. Dat houdt verandering van de handel in. Voor de ideale groepssoort in die doorstroming, de tussenklassen, wordt te weinig aangeleverd. En starters betalen te hoge prijzen. Gemeente en projectontwikkelaars zouden dat in de dorpen moeten oplossen.

De boer op

Voor de rest is het werk van Eddy en Koos wel ongeveer gelijk. Het tweede motto van Koos heeft Eddy ook overgenomen: ‘lopen doet verkopen’.  Niet op je krent op het kantoor met drie medewerkers blijven zitten, de boer op. Praten met mensen. Koos zag dat Eddy het kon, zette in 2003 het bedrijf op diens naam. “En myn oare soan sit no by de CAF…..”

Koos Agricola noemt het wel twee, drie keer tijdens het gesprek: de overdaad aan papierrommel tegenwoordig. Overheid, banken, verzekeringen, alles maakt de huizenhandel anders dan het was. Zoon Eddy kan niet zonder zijn e-mail en andere digitale equipment, omdat de klant dat ook doet. Maar dan zegt Koos: “Ja mar lêsten wie der in klant en dy frege oft ík noch efkes kaam foar in bakje kofje.” Doorbouwen aan dat vertrouwen wat Koos opbouwde. “Ik ha wolris in hûs ferkocht, dan wisten de minsken it sels net iens, mar it wie altyd goed.” Vertrouwen is nog steeds de basis van het bedrijf.

Ook al werkt het allemaal ingewikkelder, een makelaar blijft altijd nodig, zegt Eddy. Natuurlijk ben je in een crisis zoals een aantal jaren terug niet zo nodig meer, maar ook in die periode vroegen de klanten  vertrouwen. “Dan moat je der wêze, en dat wiene we.”

Gezegende handel

Het makelaarskantoor (”in sûn bedriuw”)  is gevestigd aan de Skilwyk. in de binnenstad van Bolsward. Heel vroeger was het een bakkerij, later een baptistenkerk met een groot doopvontzwembad. “Dêr sitte wy no likernôch yn.” Het gebied van Makelaardij Agricola is de gehele zuidwesthoek, met steeds meer uitbreiding naar de kaart boven Bolsward.

Koos gnuift: “Ik moast faak nei Gaasterlân en dan moast ik om de Fluessen hinne, wie’k faak de hiele middei fuort. Dat koste tiid en jild.” Maar hij deed het ook wel eens andersom en verkocht een huis in Exmoarre, zondags onder de preek in de kerk. “En dan makke ik yn tsjerke de keapoerienkomst. Dat is in gesegende hannel.”

Tekst: Eelke Lok Foto: Laura Keizer