Emilie Blom voelt zich thuis in Pingjum, waar ze nu bijna zeven jaar woont. “Ik heb het grootste deel van mijn leven in Amsterdam gewoond, maar eigenlijk ben ik nooit een stadsmens geweest. Mijn moeder was een Schotse en zodoende kwam ik al van jongs af aan veel in Schotland om familie op te zoeken, waar ik genoot van de rust en de ruimte.”

Pingjum

Emilie: “Mede vanwege The Scene bleef ik altijd in Amsterdam wonen, totdat Thé Lau in 2015 overleed en de band stopte. Bovendien schoot de huur van onze woning ineens omhoog. Dat gaf voor mij en mijn man de doorslag om Amsterdam achter ons te laten en een huis op het platteland te kopen. Ik had altijd een voorliefde voor Fryslân, omdat een van mijn oma’s uit Jelsum vandaan kwam en ik als kind met mijn ouders ook veel over de Friese wateren voer. Mijn man en ik kwamen in onze zoektocht naar een koopwoning uiteindelijk in Pingjum terecht. Naast Fryslân, wat ik de mooiste provincie van Nederland vind, ben ik nog steeds verknocht aan Schotland. Daar ga ik minstens eenmaal per jaar naar toe. Ook nu weer in de zomervakantie.”

Popschool

“Ik ben de popschool hier in 2020 begonnen met dorpsgenoot Mats Voshol. Hij en ik gaven in het verleden samen een tijdje les aan kinderen in Amsterdamse achterstandswijken. Bij toeval kwamen we na verloop van tijd allebei in Pingjum wonen. Dat bracht ons op het idee om hier samen een popschool op te gaan zetten. We hebben een drietal docenten en gaan vanaf september het zesde lesjaar in. Eerst vonden de muzieklessen altijd plaats in ‘Te Plak’, de voormalige gereformeerde kerk van Pingjum. Inmiddels doen we dat in het dorpshuis. In het eerste jaar volgden alleen kinderen uit Pingjum muzieklessen bij ons, maar na verloop van tijd kwamen daar ook Witmarsumers bij en tegenwoordig komen ze uit de  hele regio vandaan.”
Zo krijgt de popschool, die - met een knipoog naar Pinkpop - de toepasselijke naam ‘Studio Pingpop’ heeft, steeds meer naamsbekendheid. “We hebben momenteel zo’n 45 leerlingen. Er zit een mooie, opgaande lijn in”, vertelt Emilie. “Toch kunnen we onszelf financieel nog niet bedruipen. Pas met zestig leerlingen lukt het om quitte draaien. Gelukkig krijgen we momenteel subsidie uit het Iepen Mienskipsfûns Fryslân om de school aan de gang te houden.”

Laagdrempelig

Haar leerlingen krijgen twintig bandlessen per jaar (eens in de twee weken) aangeboden. “Om de andere week bieden we dan privélessen aan voor de leerlingen die dat graag willen. Zo kunnen ze zich muzikaal steeds verder ontwikkelen. Ik heb een enorme drive om van Pingpop een succes te maken en vind het heel mooi om te zien wat muziek doet met zowel kinderen als volwassenen. We hanteren een uniek format. Jongeren beginnen hier onder begeleiding van ervaren muzikanten vaak meteen in een band te spelen, zonder dat ze ooit eerder les in een instrument hebben gehad. Dat leren ze gaandeweg.”

“We hebben dus een heel laagdrempelige formule. De nadruk ligt op het spelen op gehoor en plezier maken. Naast bandrepetities en privélessen mogen ze zo nu en dan ook op optreden. Zo speelden enkele van onze bands eind juni op straatfestival Bolstjurrich in Bolsward. En in juni organiseren we op een boerderij bij Pingjum jaarlijks ons eigen festival Pingfest, waar alle bands van onze popschool dan in een circustent optreden voor publiek. Dat is altijd erg gezellig.”

Punkmuziek

Emilie haar liefde voor muziek kreeg ze al jong met de paplepel ingegoten. “Mijn ouders waren heel muziekminded, thuis stond de bandrecorder altijd aan. Ze luisterden veel naar experimentele jazz, klassieke muziek, The Beatles, Bob Dylan, David Bowie en Steve Winwood”, kijkt ze terug. “Ik speelde vanaf mijn zesde piano en later ook nog dwarsfluit. Toen brak in de jaren zeventig de punkmuziek door en verloor ik daar mijn hart aan. Ik ging basgitaar spelen en belandde in allemaal punkbandjes. Mijn doel was een goede bassiste worden. Daar stak ik erg veel oefentijd in. Alle singles die ik had, probeerde ik na te spelen. Mede daardoor werd ik een steeds betere bassiste en wilden steeds meer bands graag met mij in zee. Zo speelde ik vanaf mijn zestiende vier jaar lang in de band Dorpsstraat De Munck.”

Op haar 21e besloot Emilie naar Schotland te verhuizen, waar ze een jaar lang op het eilandje Eigg woonde. Toen belde zanger/muzikant Jan Rot, destijds volop actief in de Nederpopscene, haar ineens met de vraag of zij auditie wilde komen doen voor zijn nieuwe band. Na een week lang met elkaar musiceren kreeg Emilie vervolgens te horen dat Rot toch niet met haar in zee ging, omdat hij andere muziekplannen had.

The Scene 

Emilie woonde inmiddels weer in Amsterdam en in 1986 nam zanger Thé Lau van The Scene contact met haar op of zij zijn band eventueel wilde komen versterken. “Na een auditie werd ik aangenomen. De band was destijds nog redelijk anoniem, een trio en zat net in de overgangsfase van Engelstalige naar Nederlandstalige nummers.”.

The Scene tekende in 1990 een platencontract bij Phonogram en bracht de Nederlandstalige singles ‘Rigoreus’,‘Iedereen is van de wereld’ en het album ‘Blauw’ uit. “Deze twee singles haalden de Top 40 niet. Een jaar later verscheen onze single ‘Blauw’. Ook dat nummer werd geen hit in Nederland, maar werd in België juist een doorslaand succes. We werden daar beroemd en reden bijna ieder weekend naar onze Zuiderburen toe om op te treden in het clubcircuit.”

Emilie Blom (links) geeft Anna Raadsveld gitaarles

Een jaar later kreeg dat succes in België zijn bekroning in de uitnodiging om te komen spelen op het grote, internationale Torhout / Werchter-popfestival. Mede hierdoor kreeg The Scene een steeds grotere reputatie als live-act en begon ook het Nederlandse publiek de kwaliteiten van de band in te zien. De single ‘Blauw’ werd vervolgens alsnog een Top 20-hit in ons land, en het zowel in België en Nederland goedverkopende album leverde The Scene zelfs een Edison op. Daarmee was de doorbraak in eigen land definitief een feit. Op het Groningse Noorderslag-festival won The Scene in januari 1993 de prestigieuze Popprijs 1992.

Het einde

The Scene beleefde vele mooie succesjaren in België en Nederland, met diverse nieuwe albums, hits, popprijzen, tournees en festivaloptredens (onder andere driemaal op Torhout/Werchter). In augustus 2013 werd bekendgemaakt dat zanger Thé Lau keelkanker had en acht maanden later bleek dat hij was uitbehandeld. Het betekende het einde van The Scene. In juni 2014 gaf de band daarom nog afscheidsconcerten op Pinkpop, in de Amsterdamse Heineken Music Hall, de Lotto Arena te Antwerpen en de AB in Brussel. Thé Lau overleed in juni 2015. “Terugkijkend waren het heel mooie jaren met The Scene”, concludeert Emilie Blom elf jaar later.

Syb van der Ploeg

Met de andere ex-bandleden van The Scene heeft Emilie nog steeds een goed contact. “We musiceren zo nu en dan met elkaar.” Dat resulteerde eind juni van dit jaar zelfs in een bijzonder optreden op NPO-Radio 2. “Ik had in februari contact opgenomen met Radio 2-dj Bart Arens of zijn zender iets speciaals wilde doen op 23 juni, omdat het toen tien jaar geleden was dat Thé overleed. Daar stond hij zeker voor open, met als gevolg dat we als The Scene ‘Iedereen is van de wereld’ live in de studio mochten spelen.”

“Het was uiteraard zoeken naar een geschikte zanger en toen kwamen we bij Syb van der Ploeg uit. Hij zei meteen ‘ja’ en het was een ‘match made in heaven’. Zonder van tevoren met hem te hebben gerepeteerd ging het live-optreden van een leien dakje. Syb is een superprof, die het thuis goed had voorbereid. We waren nadien allemaal zó enthousiast, dat er waarschijnlijk een vervolg komt op onze samenwerking.”
Emilie Blom werkte eind juni ook mee aan ‘Ode aan Thé Lau’, een muzikale hommage aan de zanger, vier avonden op rij in De Kleine Komedie te Amsterdam, georganiseerd door Jeroen Woe (bekend van het tv-programma ‘Even tot hier’). “Ook dat was genieten.”

Cromwell

Emilie speelt tegenwoordig basgitaar in de Belgische band Cromwell. “Eenmaal per maand reis ik naar Antwerpen om met hen te repeteren. We hebben inmiddels mooi, eigen repertoire ontwikkeld, waarmee we aan de weg willen timmeren. Vanaf september gaan we op tournee. In België noemen ze onze muziek ‘donkerpop’. Onze ‘new wave-sound’ doet wat aan The Cure denken. Daarnaast doe ik nog veel losse muzikale projecten. Zo speelde ik onlangs nog in een Talking Heads-tributeband. Ook dat was hartstikke leuk om te doen. Ja, ik ben nog steeds een bezige bij. Muziek is en blijft mijn grote passie!”

Beeld: Jelly Mellema
Tekst: Broer Feenstra