Anna Oppedijk durft te zingen dankzij Mirusia Louwerse: “Ik heb eindelijk zelfvertrouwen op het podium”

Wie Anna Oppedijk (33) uit Bolsward hoort zingen, zal niet geloven dat ze zich jarenlang schaamde voor haar stem. “Ik zong vroeger nooit, kom niet uit een muzikale familie en zong ook geen kinderliedjes”, zegt Anna stellig. “Wanneer er op school werd gezongen, hield ik mijn mond stijf dicht.” Toen ze een jaar of zestien was, zag ze filmpjes van de Australisch-Nederlandse sopraan Mirusia Louwerse, doe optrad met het orkest van André Rieu. “De muziek raakte mij en ik vond Mirusia haar stem prachtig”, vertelt Anna. Als haar ouders niet thuis waren, luisterde ze de muziek op haar laptop. “Steeds vaker begon ik met de muziek mee te zingen, maar enkel als ik alleen thuis was. Ik vond mijn eigen stem helemaal niet mooi.”

Urenlang in het muzieklokaal

Anna koos voor de opleiding maatschappelijke zorg aan ROC Friese Poort in Sneek. “Een vriendin zong ook graag. We hebben onze muziekdocent gevraagd of we zijn goed geïsoleerde muzieklokaal konden gebruiken. De voorwaarde was wel dat hij er van ons niet bij mocht zijn. Daar ging hij mee akkoord. Iedere middag na schooltijd, zelfs op vrije dagen en in de avonden, zongen we daar en verhuisde onze muziekdocent naar een ander lokaal. We zijn hem nog steeds dankbaar.”

Anna Oppedijk - Fotografie Jelly Mellema

Een avondje voor de televisie

Tijdens een avondje voor de televisie zag Anna in 2011 een zanger optreden bij De Wereld Draait Door. “Ik kreeg er kippenvel van en stuurde hem een berichtje om hem te bedanken voor zijn prachtige zang. Al snel kreeg ik een reactie terug. ‘Zing je ook?’, vroeg hij. ‘Ja, maar alleen als niemand het hoort’, antwoordde ik.” Hij vroeg haar om een nummer te delen. “Hij vond mijn stem mooi en stelde voor om het filmpje door te sturen aan een vriendin van hem: Mirusia Louwerse. Misschien kon zij Anna tips geven? Tijdens een van haar theatershows in Nederland heb ik haar ontmoet. Pas later besefte ik dat dit de vrouw was van wie ik vroeger thuis stiekem liedjes had gezongen.”

Zangangst overwinnen

Om van haar zangangst af te komen, besloot ze bij een koor te gaan. “Via Google kwam ik bij dirigent Erwin de Ruijter terecht, die verschillende koren dirigeert. Hij adviseerde mij, ondanks het grote leeftijdsverschil, het koor Eljakim te proberen.” De eerste kennismaking staat Anna nog helder bij. “Ik was diep onder de indruk van de samenzang en de gezelligheid. De stemmen pasten zo mooi bij elkaar. Ik ben op een stoel gaan staan om te filmen en heb die avond niet gezongen.” Ook de volgende avonden bleef ze stil. Dat hield ze maandenlang vol. “Tot ik een prachtig nummer tegenkwam en deze aan de dirigent liet horen. Het ging om een koorstuk met een klein stukje solo, dat mij perfect leek voor zijn vrouw, maar daar was hij het niet mee eens. ‘Jij gaat het doen’, zei hij. De schaamte voor mijn stem was groot, maar de motivatie om vrij te durven en kunnen zingen was groter! Mijn dirigent en zijn vrouw, ook een dierbare vriendin, hebben een belangrijke rol gehad in het steeds vrijer durven zingen.”

Ik hou ervan om via zang en muziek te verbinden.

Anna zal dat moment van haar eerste keer voor het koor zingen nooit vergeten. “Ik was enorm zenuwachtig, maar ik heb de solo gedaan. Verschillende koorleden huilden en waren onder de indruk.” Sinds dat moment besloot ze door te zetten en werd ze daarnaast lid van projectkoor Frisii. Een nieuwe, goede uitdaging.

3 Minutes of Fame 

Ondertussen had ze nog contact met Mirusia, met wie ze een goede klik had. “Mirusia bleek zangles te geven. Het was wederom een enorme stap uit mijn comfortzone, aangezien ik mijzelf nooit als zangeres heb gezien. Ik vond mijn stem niet goed genoeg en ik kon geen bladmuziek lezen. Maar Mirusia heeft me op mijn gemak gesteld. Ik kreeg gaande de zanglessen steeds meer zelfvertrouwen en vrijheid tijdens het zingen. Daar ben ik haar heel dankbaar voor.”

De doorbraak kwam eind december 2024, nadat de koorleden van Frisii haar stiekem opgaven voor ‘3 Minutes of Fame’, een televisieprogramma van SBS6 voor onbekend talent. “Ik vond het doodeng. Maar om écht van mijn angst af te komen, was dit wel de ultieme gelegenheid.” Op de dag van het optreden was ze haar stem door ziekte kwijt. “Dit was mij nog nooit eerder overkomen. Het was echter de ultieme gelegenheid om het besef op te wekken dat het leven onvoorspelbaar is. Misschien zou mijn stem precies op het juiste moment weer terugkomen? Iedereen om mij heen vond het spannend, zo ook de televisiemakers. Om mijn stem te sparen, mocht ik niet meer praten of inzingen. Toen ik op het podium stapte, was het dus de vraag of er geluid uit zou komen. Dat was gelukkig het geval.”

De schaamte voor mijn stem was groot, maar de motivatie om vrij te durven en kunnen zingen was groter!

Na haar televisieoptreden kreeg ze enorm veel positieve reacties. “Daardoor besloot ik direct door te zetten. Ik trad op in verzorgingstehuizen en gaf een kerstconcert voor zo’n honderd mensen. Alles kwam op het juiste moment.”

Workshop in Australië

Om zichzelf op zanggebied nog meer uit te dagen, had Anna nog één ultieme droom: het Rising Stars-programma volgen bij Mirusia Louwerse in Australië. Dit programma is bedoeld voor jong, opkomend talent om hun potentieel te ontdekken, hun zangtechniek te ontwikkelen en te ervaren hoe het is om op het podium te staan. De deelnemers krijgen niet alleen uitvoeringsgerichte training, maar ook gastlessen van logopedisten, dirigenten en professionele muzikanten. Dat was voor Anna dé manier om eindelijk helemaal uit haar comfortzone te stappen.

Toch leek de reis niet haalbaar. “Ik ben nanny en heb mijn eigen gastouderopvang. De reis naar Australië kost enorm veel geld en dat had ik niet. Toch wist ik het zeker: ik zou er komen en uit ervaring wist ik dat de kracht van manifestatie groot is.” En zo geschiedde. “Een vriendin had plots een crowdfunding opgezet en vele mensen hebben een bijdrage gegeven. Dankzij hen kon ik toch echt ineens naar Australië.” Tranen van dankbaarheid waren het resultaat.

Transformatie

De Rising Stars-workshop volgde ze in een ontzettend leuke groep met dertien andere deelnemers. “Het was geweldig om met deze mensen, met allemaal prachtige stemmen, samen te zingen en te leren.” Ook moesten ze oefenen voor de eindperformance voor publiek. “Iedereen kreeg persoonlijke begeleiding van onder andere Mirusia Louwerse en Robert Clark.”

Voor haar eindperformance koos ze het lied Memory uit de musical Cats. “Ik wilde alles uit deze ervaring halen. Daarnaast is het echt een musicalnummer, waardoor ook de performance belangrijk is. Dit leek mij de perfecte uitdaging.” De uitvoering ging goed en ze ontving veel lovende reacties van haar mede-cursisten en het publiek. “Mirusia heeft me zo goed geholpen. Ook tijdens de live zanglessen hebben we aan mijn grootste uitdaging gewerkt. En precies daar waar de uitdaging is, bevindt zich ook de weg naar vrijheid. Dit maakt alles enorm waardevol en geeft dus ook veel vrijheid terug.”

Het lijkt mij leuk om meer concerten te kunnen geven. Niet alleen in grotere zalen, maar ook in kleine kerken  

Ook Mirusia Louwerse was heel enthousiast. “Het is bijzonder om te zien hoe Anna transformeerde van een verlegen zangeres naar iemand die zich volledig zelfbewust openstelde op het podium tijdens de showcase voor een live publiek,” zei de sopraan na afloop.

Muziek vanuit het hart

Over de toekomst zegt Anna Oppedijk: “Het lijkt mij leuk om meer concerten te kunnen geven. Niet alleen in grotere zalen, maar ook in kleine kerken in omliggende dorpjes. Ik hou ervan om via zang en muziek te verbinden. Zo puur mogelijk; echt vanuit het hart. Daarnaast vind ik het werken met kinderen ook leuk. Ik weet nog niet wat dit jaar zal brengen. Op dit moment heb ik heimwee naar Australië en zou volgend jaar indien mogelijk graag terug willen gaan. Ik vertrouw er hoe dan ook op dat alles precies gaat zoals nodig is.”

De reis heeft meer inzicht gegeven. “Normaal trek ik me weinig van dingen aan. Ik wandel door de stad in mijn onesie, en tijdens mijn vlucht naar Australië had ik mijn kerstpyjama aan. Dat leek me het meest comfortabele tijdens zo’n lange vlucht. Daarin ben ik heel vrij. Toch was ik mijn hele leven bang voor twee dingen: zwemmen in een oceaan met haaien en vrij durven zingen in het openbaar. In Australië heb ik beide angsten overwonnen.”

Tekst: Wendy Noordzij
Foto’s: Jellly Mellema, Anna Oppedijk

Anna Oppedijk in Australië