Face to Face met Kathi Wortmann - “Er is maar één plek in Makkum waar ik wil werken”

Kathi Wortmann groeide op in het kleine stadje Iserlohn in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen in het Sauerland. Van half oktober tot eind februari bracht ze elk weekend door in het bos, in het jachthuis van de familie van haar moeder. In de zomer bracht ze elk weekend door in het Friese Sloten.

Huiswerk op achterbank
“Mijn ouders hadden in Sloten een boot liggen”, vertelt Kathi. “Ik vond het daar heerlijk. Het was drie en een half uur rijden. Op de achterbank maakte ik mijn huiswerk, zodat ik het hele weekend buiten kon spelen met de andere kinderen. Zo leerde ik Nederlands. We zeilden op het Slotermeer, het Brandemeer, de Fluessen en alle andere Friese meren. Elk jaar ging ik ook een week naar zeilschool De Kikkert in Lemmer. Op m’n zestiende ben ik daar instructeur geworden.”

Swan fan Makkum
“Na mijn eindexamen in 2005 heb ik eerst een paar maanden cursussen Frans en Spaans gedaan aan universiteit van Bochum. Op een dag belde een vriendin van de zeilschool met de vraag of ik niet op een Tall Ship wilde werken. Ik vroeg: ‘Wat is dat?‘ ‘Dat zijn van die schepen die je op Sail Amsterdam ziet’, zei ze. Dat leek me prachtig. Zo heb ik gesolliciteerd bij Hinke de Vries en Willem Sligting die de ‘Swan fan Makkum’ hadden. Eerst zou ik een paar weken meegaan, maar dat werd een heel seizoen. We voeren op de Middellandse Zee, op Spanje, op Portugal. We deden mee met Tall Ship races en allerlei grote evenementen, zoals de Kieler Woche. We konden zo’n dertig slapende gasten aan boord hebben en met dagtochten 120 mensen. Soms voeren we tweemaal per dag uit. We hadden twaalf tot soms wel achttien bemanningsleden. Je deed van alles: zeilen, schoonmaken, bier tappen, koperpoetsen, bedden opmaken, noem maar op. In juni waren we in Rotterdam voor de Volvo Ocean race. Daar ben ik een dag van boord gegaan om naar de selectiedag voor de Hotelschool in Den Haag te gaan.”

Hotelschool Den Haag
“Van jongs af aan droomde ik er al van om iets in de hotel- of horecasfeer te doen. Als kind liet ik bijvoorbeeld, als we naar Sloten gingen, mijn ouders inchecken in hun eigen boot. Ze moesten dan op vrijdagavond hun paspoort laten zien en dan schreef ik ze in. Op zondagavond checkte ik ze weer uit. En dat elke weekend opnieuw.

Gelukkig werd ik aangenomen op de Hotelschool. In januari 2007 kon ik beginnen. Het is een fantastische opleiding. In mijn jaar zaten honderd man van wel 25 verschillende nationaliteiten. Ik heb stage gelopen in Nieuw-Zeeland. In Hukalodge, de plek waar Willem Alexander en Maxima op huwelijksreis zijn geweest. Daar heb ik ook heel veel over wijn geleerd. Het was hard werken daar, maar tegelijkertijd een hele relaxte manier van leven. Wel even wennen toen ik weer terug moest naar het studieritme in Den Haag.”

Cum laude afgestudeerd
“Tijdens mijn studie had ik contact gehouden met Hinke en Willem. In 2009 kreeg ik het bericht dat Willem Sligting overleden was. Ze waren net bezig met het bouwen van de Wylde Swan, dat een opleidingsschip moest worden voor jongeren en bedrijven. Ik dacht: hoe kan ik helpen? Ik heb de Hotelschool gevraagd of ik mijn afstudeerproject mocht doen op de Wylde Swan. Daar moesten ze wel even over nadenken. Tja, een zeilschip is natuurlijk geen cruiseschip. Maar ik heb ze kunnen overtuigen dat ook daar de horeca van hoog niveau kan zijn. Dus toen heb ik zes maanden stage gelopen op de Wylde Swan. Uiteindelijk ben ik cum laude afgestudeerd. Van beide kanten beviel het werken op de Wylde Swan zo goed dat ik van Scheveningen naar Makkum ben verhuisd.”

Vlaggenschip Stad Amsterdam
“Ik bleef op de Wylde Swan werken tot 2012. Daarna werd ik hotelmanager op de Stad Amsterdam. Dat is een enorm schip van de Gemeente Amsterdam en van Randstad uitzendbureau. We voeren door Europa, de Verenigde Staten en het Caraïbisch gebied. Netwerken en klantenbinding, daar draaide het om. Het is het vlaggenschip van Amsterdam, een soort varende ambassade van Nederland. Dat heb ik vier jaar gedaan. Zes weken op, zes weken af. Begin 2016 ben ik gestopt, toen vond ik het varende leven wel mooi geweest.”

Plaatselijk Belang en manschap bij brandweer
“Ik dacht: er is maar één plek in Makkum waar ik wil werken, dat is café-restaurant De Prins. Toen ik er voor het eerst binnenstapte was ik op slag verliefd. Een geweldige plek vond ik het. Die prachtige tegelmuur met oude zeilschepen. Die ontspannen sfeer. Alles ademt er gastvrijheid en geschiedenis. Ik voelde me er meteen thuis. Ik solliciteerde bij Sietse Bouma en werd aangenomen.

Vanaf dat moment deed ik ook pas echt mee in het dorp. Daarvóór was ik meer een soort reiziger. Ik heb veel gevaren en veel gezien. Dan denk je: ‘zo’n mooie plek als Makkum verdient meer aandacht; daar kunnen we wel wat leven in de brouwerij brengen. Zodoende ben ik lid geworden van Plaatselijk Belang. In 2019 vroegen ze of ik bestuurslid wilde worden. In 2020 werd ik voorzitter. Dat ben ik tot september 2023 geweest. Ik ben ook lid geworden van de vrijwillige brandweer. Eerst heb ik het opleidingstraject doorlopen voor manschap. Sinds vorig jaar ben ik ook chauffeur en pompbediener.”

Open plek
“Ik heb altijd met veel plezier bij Sietse gewerkt en vind het geweldig dat ik nu na drie generaties Bouma De Prins mag overnemen. Sinds 1 april ben ik de nieuwe eigenaresse. Ik heb echt het gevoel dat ik teruggekomen ben naar mijn roots. Die liggen hier in Friesland, dit is mijn thuis. Alle dingen die ik gezien heb, wil ik hiernaartoe brengen. Het is een beetje zoals die zeilschepen hier op de muur: ze namen spullen mee vanuit Makkum en kwamen met andere waar weer terug. Ik wil hier goed eten serveren, meegaand met de seizoenen. Niet omdat het hip is, maar omdat dit normaal zou moeten zijn. Zo heb ik leren koken van mijn oma.

Op termijn wil ik de hele Prins nieuw leven inblazen, dus ook de bovenzaal en de logeeraccommodatie. Ik wil dat De Prins een open plek is. Een beetje zoals Hotel Van der Werff op Schiermonnikoog, waar Prins Bernard over de vloer kwam, maar met net zoveel plezier de bewoners van om de hoek. Een plek vol geschiedenis. Een plek die tot de verbeelding spreekt. Een plek die mensen verbindt.”

Tekst Piebe Piebenga
Foto’s: Fotografie Jelly Mellema