Dirkje Plantinga en Michiel de Ruiter geven kansarme honden een nieuw thuis: ‘Respect en zorg voor mens, dier en aarde’

Dirkje en Michiel komen allebei - en misschien vindt het zoeken en bewandelen van die eigen weg in de adoptie voor honden daar z’n oorsprong - uit het onderwijs. Dirkje Plantinga is 78 jaar geleden geboren in Sint Annaparochie, een echte Bildtse. Ze werd lerares Frans, vond dat na een tijd wat te enkelvoudig en stapte uiteindelijk over naar het beroepsonderwijs, in de sectoren economie, techniek en welzijn. Sectoren, die meer bij het dagelijks leven aansluiten dan alleen de te taal Frans. Daarnaast kwam ze in de vakbond en in de politiek terecht. “Yn dy sektor fan it ûnderwiis sitte no ien kear faak minder bedielden, dy woe’k helpe”, zegt ze.

Michiel de Ruiter (81) is een echte ‘Hollander’. De Ruiter werd geboren in Hilversum, groeide op in Heemstede en studeerde Nederlandse taal en letterkunde. Werd ook leraar, promoveerde door naar de algehele leiding van middelbare scholen en kreeg als vanzelf de nodige bestuursfuncties en doet dat nog steeds. “Bestuursfuncties bij onderwijs, zorg en bibliotheken. En ik ben ook nog molenaar geweest op de Lonjé molen in Bolsward.”

Yn dy sektor fan it ûnderwiis sitte no ien kear faak minder bedielden, dy woe’k helpe

Stichting werkt met hoofd en hart

Beiden kwamen vanuit Meppel naar Bolsward en beiden zijn al een tijdje met pensioen. In het interview vertellen ze – elkaar steeds aanvullend – enthousiast over hún levenswerk van nú: de in 2011 opgerichte stichting Esperanza Hoop voor Honden. Tussen hen in een mand met een hondje, het centrale middelpunt. Dat met een tevreden blik de bezoeker vertelt hoe goed hij het intussen heeft. “De wurkwize fan de stifting is mei haad en hert, ratio en emoasje”, zegt Dirkje.

Michiel had een hond. Die ging dood en toen moest er natuurlijk weer een hondje komen. Ongeveer in 2009 was dat. Liefde voor dieren was er altijd al en hun levenswijze vertelde dat ze niet een hond moesten nemen op de in Nederland gebruikelijke manier. Hier ‘moet’ een hond mooi, gezond en jong zijn, en liefst ook nog een stamboompje hebben. Graag van een gewild ras. Een fantastische hond dus. Maar daar zijn Michiel en Dirkje niet van. “Dat is niet ons ding.” Zij gingen juist op zoek naar een verwaarloosde hond of een hond die goede zorg nodig had. En kwamen zodoende terecht in Spanje. Daar zijn de omstandigheden voor honden wel heel anders dan hier. Wij zwaaien hier nogal eens trots met stambomen en dergelijke; daar worden honden wel door mensen gehouden, maar heel slecht behandeld. En op straat of veld gedumpt.

In Spanje zijn er, wat ze noemen, dodingsstations voor de overlast veroorzakende of gedumpte honden. Dat is niet vergelijkbaar met een asiel hier. Hier is opvang; daar is het bedoeld om de honden ‘op te ruimen’. Dirkje: “Dat is echt freeslik, net te leauwen. Wat wy no dogge is feitlik in tsjinbeweging. Dêrom ek ha wy bistewolwêzen en adopsje fan kansearme hûnen as útgongspunten fan ús stifting makke.”

Refugio

Er veranderde in Spanje ook wel het een en ander. Ook daar ontstond een tegenbeweging. Dirkje en Michiel kwamen terecht bij een refugio. Vertaald is dat: toevluchtsoord. Dat is een opvanggelegenheid van waaruit wél getracht wordt de honden te laten adopteren. De enige kans die de honden daar hebben. Dirkje en Michiel keken goed en zagen het hondje Niki, wat al vier maanden over het hoofd was gezien. En ze vielen gelijk ook voor broertje Rafa, die was nog kleiner. Niki en Rafa kwamen naar Bolsward in 2009.

Het is niet meer zo dat je vanuit Nederland kunt zeggen ‘doe mij maar zo’n Spaans hondje’, en dat je hem dan ook krijgt, waarschuwt Michiel. Dat is een zorgvuldige procedure. Dirkje en Michiel hebben na 2009 eerst in een aantal andere organisaties en stichtingen meegedraaid, maar uiteindelijk toch in 2011 hun eigen stichting Esperanza Hoop voor Honden opgericht, om de zorgvuldigheid van het adopteren van honden zelf in de hand te hebben en te kunnen werken vanuit hun eigen visie. Tegelijkertijd zijn de juridische en Europese voorwaarden voor het adopteren van honden ook aangescherpt. Tot vreugde van de Bolswarders, want daardoor werd het allemaal nóg zorgvuldiger. “Dat fine wy goed, dat moat ek”, zegt Dirkje.

Je kunt dus niet zomaar een hond willen ‘hebben’, je moet hem of haar adopteren. Daar zit verschil in. En pas op: Dirkje en Michiel bepalen samen met de opvangster van de honden of het doorgaat, als je via hun stichting een hond wilt adopteren. Ze hebben geen winkel met allemaal hondjes in de etalage, die je zo kunt mee plukken. Wel een internetsite, met fotootjes en informatie over de honden: www.esperanzahoopvoorhonden.nl.

Michiel de Ruiter en Dirkje Plantinga - Fotografie Jelly Mellema

Controle

Iemand die reageert, krijgt - als het er een beetje op lijkt en je tenminste niet direct afgewezen wordt - een uitgebreide vragenlijst om in te vullen. Je moet immers ruimte hebben voor een hond. Je moet bijvoorbeeld niet zeshoog in een flat met een grote hond zitten. En je moet tijd hebben om met de hond te wandelen, je moet dat ook echt willen. Je moet aangeven wat je met je vakantie van plan bent. Want dan heeft je hond ook zorg nodig.

En, hoe idioot dat ook lijkt, je moet voldoende verdienen of je verzekeren om de hond te kunnen verzorgen en eventueel, als er wat mis is, naar de steeds duurder wordende dierenarts te kunnen brengen. Zo zijn er nog wel meer punten. De zorg voor de hond is belangrijk, vinden Dirkje en Michiel. En dat moet je goed kunnen doen, in het belang van de hond. Dus geloven ze de ingevulde vragenlijst niet zomaar. Dan belt Dirkje en die doet een intensief, maar ook eerlijk ‘verhoor’.

Roemenië

Zorgvuldigheid is het credo voor Michiel en Dirkje. Ze hebben nu uiteindelijk nog contact met één refugio in de Sierra Nevada, het hooggebergte in Zuid-Spanje, nabij de stad Granada.

Ze hebben ook contact in Roemenië. Dat is weer een ander verhaal en misschien nog wel afschuwelijker, als je weet dat er daar vele duizenden zwerfhonden zijn. Zoals in meer landen uit het voormalig Oostblok, werd er niet omgekeken naar zwerfhonden. Via hun adoptiewerk kwamen Dirkje en Michiel in contact met een dierenasiel in Galati en de stichting helpt de lokale dierenorganisatie Nuca voor een kliniek voor zwerfdieren in Cluj Napoca. Daar doen ze mooi werk voor dierenwelzijn, preventie educatie.

Spanje, Roemenië. Dan weet je dat vervoer belangrijk is voor hun stichtingswerk. Dat is juridisch nog meer aangescherpt; er zijn Europese regels voor het vervoer van honden en andere dieren. De honden voor de stichting Esperanza worden naar het Drentse Smilde gebracht. Daar is een opvang voor deze honden. De honden worden geobserveerd voordat ze ter adoptie kunnen komen. En wordt er door Michiel en Dirkje vanzelfsprekend dan nog even nauwgezet naar de ‘adoptiebaasjes’ gekeken. Ze zijn benieuwd naar de motivatie. Kijken of mensen ook voldoende geduld hebben om zorg voor de hond op zich te nemen. En ze willen weten hun drijfveer is. “Minsken ha faak wol in hiel soad leafde, mar dan kinst noch net altiten goed mei problemen omgean”, weet Dirkje.

Hond Django wordt liefdevol opgevangen - Fotografie Jelly Mellema

‘Baasje gezocht’

En voor de zoveelste maal fronst ze haar wenkbrauwen. Want ze weet dat ze ooit dacht: ‘O, wat bin dat leuke minsken’, maar dan viel het later toch tegen. Na adoptie is er trouwens een groepsapp, waarin mensen vaak vertellen hoe het gaat en soms advies vragen voor aanpak van dingen waar ze tegenaan lopen.

De stichting Esperanza Hoop voor Honden heeft nu ongeveer 350 honden op een goede plek gebracht. Je kunt hen bereiken op hun internetsite. ”En we adverteren op Dierenasiels.com tussen de dierenasiels en ‘baasje gezocht,” zegt Michiel, “en we hebben goede contacten met het Sneker dierenasiel Nomadenhof. Daar waren we in juni met zeven adoptiehonden op hun Open Dag.”

Want Dirkje Plantinga en Michiel de Ruiter vinden het belangrijk dat ze bereikbaar zijn voor de mensen die hetzelfde voelen als zij. Ze doen het voor honden die snakken naar een fijn thuis. Het hondje in het midden kwispelt.