Face to Face met Janneke Folkertsma: “Ik kan gewoon niet stoppen, dit is wat ik het liefst doe”

Wat ooit begon met een Shetlander die ‘eigenlijk niks waard was’, groeide voor Janneke Folkertsma uit tot een serieuze carrière in de paardenwereld. Haar eigen bedrijf blijkt een schot in de roos. Janneke vertelt hoe het ooit begon. Ze zat al op een paard toen ze nog niet eens was geboren…

Hoogzwanger op een paard

Ze lacht als ze over haar moeder vertelt. “Die ment sinds twee jaar, daarvóór was ze doodsbang voor paarden. Echt waar. Nu nóg steeds een beetje, hoor. Ze moet een héél braaf paard hebben. Maar ik vind het knap dat ze het doet. Ze komt trouwens uit Brabant. Ze leerde mijn vader kennen toen ze op de camping stond. Hij zei toen: ‘Ik ga nooit uit Friesland weg.’ Zij zei: ‘Prima, maar dan krijg ik wel een paard.’ En zo is het begonnen; met een Friese fokmerrie natuurlijk. Toen mijn moeder hoogzwanger was van mij, is dat paard een keer met haar erop heel hard door het weiland gegaan. Ik geloof nog steeds dat mijn liefde voor paarden daar vandaan komt.”

Een hechte familie

“Ja, ik ben hier op de boerderij in Molkwerum geboren,” vertelt Janneke met een glimlach. “Niet precies in dit huis, want hier stond vroeger een oude boerderij. Toen die te oud werd, hebben we dit huis gebouwd. De stallen stonden toen nog direct achter het huis, dat vond ik altijd wat hebben. Je stapte de deur uit en hoorde meteen de paarden hinniken. Nu moet ik een stukje lopen, dat is toch anders.”

Mijn droom? Een zelf gefokte merrie die model wordt. Dat lijkt me echt geweldig.

Ze vertelt hoe het boerenleven langzaam plaatsmaakte voor een paardenleven. “Mijn ouders hadden vroeger al paarden, maar het werd steeds serieuzer. Inmiddels hebben we zo’n veertig Friese paarden in Molkwerum. Dat is nogal wat,” lacht ze. “En dat allemaal begonnen met één Shetlander waar zowel ik als mijn broertje en zusjes op hebben leren rijden.”

Janneke groeide op met haar vader, moeder, een broertje en twee zusjes. “We doen eigenlijk alles samen”, vertelt ze. “Ja, we hebben een hechte band. Mijn broertje helpt veel in de stal, mijn zusjes rijden ook. We kunnen goed samenwerken, ook al hebben we allemaal onze eigen manier.”

“Met paarden werken, dat wordt nooit wat”

Na het vmbo in Koudum en Sneek volgde Janneke de opleiding Paardenhouderij en Sport in Leeuwarden. “Maar dat was niks voor mij”, zegt ze eerlijk. “Vijf dagen school, lange dagen, en dan ’s avonds nog naar de paarden… Nee. Toen ben ik overgestapt naar Zwolle, naar een werk-leertraject. Eén dag school, de rest werken. Dat beviel veel beter. En nu ben ik gelukkig klaar.”

Wat ze leerde, neemt ze nog elke dag mee. “Het is een harde wereld, die paardenwereld. Mijn ouders zeiden altijd: ‘Zorg dat je ook iets anders kunt, want met paarden werken, dat wordt nooit wat.’ En daar zit wat in. Het is zwaar werk voor weinig geld. Maar ja, ik kan niet anders. Dit is mijn leven.”

De liefde voor Friese paarden

De overstap naar de Friese paarden kwam vroeg. “Ik was twaalf”, vertelt Janneke. “Ik had toen een kleine pony, een beetje een mini-Fries met veel manen. Hier in de buurt reden allemaal meiden op Friese paarden. En ik dacht: ‘Dat wil ik ook!’ Dus ik zei: ‘Ik ga erop.’ En dat mocht. We deden mee aan de Fokdag in Blauwhuis en toen won ik! Kampioen. Van mijn vader mocht ik toen op de Friezen blijven rijden en zo begon het balletje te rollen.” Sindsdien is Janneke niet meer gestopt. Ze reed talloze jonge paarden, leerde fokken, insemineren en specialiseerde zich in het trainen van Friezen. “Het Friese paard heeft iets bijzonders wat mij aantrekt.”

Over ster, kroon en model 

Janneke legt met zichtbaar plezier uit hoe het werkt in de Friese fokkerij. “Bij het KFPS (Koninklijk Friesch Paarden Stamboek – red.) worden paarden beoordeeld door een jury. Ze kunnen een ‘ster’ krijgen, eerste of tweede premie. Dan kunnen ze door naar de ‘voorlopige kroon’. En via een IBOP-test - dat is een soort prestatieproef, onder het zadel of voor de wagen - kunnen ze definitief ‘kroon’ worden. Hebben ze dan ook nog een aantal veulens gehad en blijven ze op hoog niveau presteren, dan kunnen ze ‘model’ worden. En dat is het hoogste wat je kunt bereiken.” Ze glimlacht: “Dat is ook mijn droom, hoor; een zelf gefokte merrie die model wordt. Dat lijkt me echt geweldig.”

Een eigen bedrijf

Sinds maart 2025 is Janneke voor zichzelf begonnen. “Het was een grote stap,” zegt ze, “maar wel de beste tot nu toe. Je beslist alles zelf. Ik overleg met eigenaren, maak trainingsplannen, en ik bepaal wat ik het beste vind voor een paard. Dat directe contact, dat miste ik toen ik nog voor een baas werkte. Nu voel ik: dit is echt van mij.”

Heel veel mensen zeggen: ‘Doe eens rustig aan’, maar dat kan ik gewoon niet. Ik vind het te leuk. Ik kan niet stilzitten.

Is het niet lastig om alles alleen te doen? “Soms wel”, geeft ze toe. “Je moet alles zelf regelen: administratie, afspraken, sociale media. Maar ik vind het heerlijk om eigen keuzes te maken. Ik wil kwaliteit leveren, niet per se de makkelijkste weg kiezen.” Wie Janneke wil spreken, moet vroeg opstaan. “Ik begin meestal om zes uur ’s ochtends”, zegt ze lachend. “Dan rijd ik tot een uur of elf, en daarna begint de rest van de dag. Heel veel mensen zeggen: ‘Doe eens rustig aan’, maar dat kan ik gewoon niet. Ik vind het te leuk. Ik kan niet stilzitten.” Dat enthousiasme werkt aanstekelijk. “Soms zeggen mensen: ‘Je moet ook eens vrij nemen.’ Maar dat lukt niet. Paarden hebben geen weekend. En eerlijk? Ik wil ook niet anders.”

De paarden die het verschil maken

We praten over de paarden die haar het meest dierbaar zijn. “Ik heb meerdere toppers in wording. Simmer bijvoorbeeld, dat is echt een fijn paard. En Janneke, dat is een paard dat mijn naam draagt, die heeft veel meegemaakt. Ze kreeg twee jaar geleden een dood veulen. Dat was zwaar. Sindsdien is ze nerveuzer, heeft meer tijd nodig. Maar ik geloof in haar. Ze heeft potentie.”

Janneke Folkertsma - Foto: Fotografie Jelly Mellema

Ze vertelt ook over verlies. “We hebben een paar maanden geleden onze merrie Hitske moeten laten inslapen. Dat was heftig. Vrijdag nog ringsteken, zondag een wedstrijd gereden en dinsdag bleek ze ernstig ziek. Haar hartklep was gescheurd. Binnen twee dagen was het voorbij. Dat hakt er echt in. De stal waar ze stond is nog leeg. Zo blijft ze een beetje bij ons.”

Social media en succes

Binnen een half jaar na haar start heeft Janneke al veel bereikt. “Ik denk dat dat komt omdat ik meteen ben gaan investeren in zichtbaarheid”, vertelt ze. “Goede paarden, goede resultaten, maar ook sociale media. Dat kost veel tijd, maar het werkt. Mensen leren je kennen, zien je rijden, volgen je verhaal. En ik belde klanten gewoon zelf op: ‘Ik ben begonnen, wil je langskomen?’ Dat durven, dat helpt echt.”

Het Friese paard heeft iets bijzonders wat mij aantrekt.

Wat haar onderscheidt? “Ik denk eerlijkheid. En contact met klanten. Ik leg uit wat ik doe en waarom. En ik geef niet op. Dat waarderen mensen.” Heeft ze grote plannen voor de toekomst? “Niet per se een tienjarenplan,” zegt ze nuchter, “maar ik wil wél hogerop. Tot nu toe rijd ik vooral jonge paarden. Die gaan vaak weg zodra ze goed zijn; dan zijn ze het meeste waard. Maar ik wil er een paar houden en echt naar het hogere werk toe. Dat lijkt me geweldig: samen groeien tot op topniveau.” Ze droomt ook van een eigen plek. “Echt een stal helemaal van mij. Dat is ooit het doel. En ik weet zeker: dat komt goed.”

Hard werken voor weinig, maar met hart

Janneke is ook realistisch. “Ik zeg tegen iedereen: ga niet zomaar in de paarden werken. Het is keihard werk voor weinig geld. En er komt veel bij kijken. Maar als het je passie is, dan voel je dat in alles. Dan maakt het niet uit dat het regent of dat het donker is. Dan doe je het gewoon.” Ze lacht. “Gelukkig hebben we in Lippenhuizen een binnenbak. Dat scheelt als het hier weer eens dagen regent. Maar goed, dit is Friesland, hè? Dat hoort erbij.”

Tekst: Isa Wessels
Foto’s: Fotografie Jelly Mellema