Femke Dijkstra en Romany Meshreki bouwen samen aan een droom

Dit is het verhaal van Femke Dijkstra (38) en Romany Meshreki (43), twee mensen die elkaar aan de andere kant van de wereld vonden en vanuit Jordanië uiteindelijk in Workum terecht kwamen om hier samen opnieuw te ontdekken wat ze eigenlijk misten. “We misten de creativiteit”, zegt Femke. Het is misschien wel de kortste samenvatting van hun verhaal. Creativiteit is er overigens altijd wél geweest. In hun levens, in hun werk, in hun ontmoetingen en uiteindelijk ook in de manier waarop ze samen hun toekomst vormgeven. Alleen raakte die creativiteit een beetje ondergesneeuwd. Door werk (je moet ook geld verdienen om te leven), door kinderen, door alles wat een gewoon leven nu eenmaal met zich meebrengt. En dus begint er iets te kriebelen. Als je allebei graag creëert, dingen bedenkt en bouwt, tekent schildert, waarom zou je dat dan alleen maar tussendoor doen?

Op een markt in Jordanië…

Het verhaal van Femke en Romany begint duizenden kilometers verderop, in Jordanië. Hoe een markt een klik veroorzaakte en een nieuw begin… Femke was altijd een beetje onrustig. Ze studeerde beeldende kunsten en aardrijkskunde, hield van reizen en had een bijzondere belangstelling voor het Midden-Oosten. Toen ze foto’s zag van haar ouders, die in Jordanië waren geweest, was ze verkocht. “Als ik daar naartoe ga, kom ik nooit meer terug”, dacht ze. Dat bleek achteraf een aardig juiste voorspelling te zijn. Ze ging er samen met een vriendin naartoe. Op de een na laatste dag van de vakantie liepen ze een horecazaak binnen.

Daar werkte Romany, oorspronkelijk afkomstig uit Egypte. Hij was op zijn eenentwintigste verhuisd naar Jordanië, omdat zijn broer daar woonde en werkte. Romany zou er uiteindelijk twaalf jaar verblijven. Hij werkte daar als manager in de horecazaak van zijn broer en hij vond het leven daar geweldig. De levendigheid, de cultuur, het land was prachtig en door zijn werk kwam hij met mensen uit allerlei landen in aanraking. Toen Femke met haar vriendin kwam eten, deed Romany wat in de horeca daar een gebruik is, hij gaf ze iets lekkers. Femke lacht hard als Romany dit verhaal vertelt. ”Ik vond het helemáál niet lekker!” Maar het ijs was wél gebroken. Romany nodigde Femke en haar vriendin uit om ze nog wat te laten zien van de stad.

Femke: “Ik dacht, o jee, daar heb je weer iemand die op blonde dames valt. Ik had er niet zo’n hoge pet van op. Toch gingen we gedrieën naar de markt en hadden het gezellig. Het klikte tussen ons.” Femke knikt eens lief naar Romany en even zie je dat ze beiden naar dat moment teruggaan. Het was een ontmoeting die op dat moment misschien nog gewoon een ontmoeting leek, maar die inmiddels dertien en een half jaar geleden is.

Echte liefde

Femke ging terug naar Nederland. Ze moest haar studie afmaken. Romany had haar ondertussen op Facebook opgezocht. Een berichtje hier, een gesprekje daar. Het contact groeide en de gesprekken werden intenser. Na drie maanden besloot Femke terug naar Jordanië te gaan. De twee raakten steeds meer op elkaar gesteld en na zeven maanden waren ze verloofd. Hun liefde groeide en Romany kwam in februari 2014 naar Nederland. Op 27 april van datzelfde jaar trouwden ze. Snel? Zeker. Maar voor hen voelde het goed. Het cultuurverschil bleek bovendien minder groot dan sommige mensen in hun omgeving vooraf misschien hadden gedacht. “Ik ben open minded, heb veel internationale contacten gehad, dus ik weet dat de wereld groter is dan alleen Jordanië”, lacht Romany. Femke ontmoette zijn familie en dat ging ook als vanzelfsprekend. Andersom was dat niet anders.

Toch waren er mensen die zich afvroegen wat Femke eigenlijk aan het doen was. Was dit wel echt? Was het niet allemaal te mooi om waar te zijn? Het bleek wel degelijk echt. Hun leven kreeg vorm in Jordanië, waar ze gingen wonen.

Het leven verandert…

Femke: “Ik had totaal niet de behoefte om me aan te sluiten bij een Nederlandse gemeenschap. Ik wilde in de cultuur duiken en een gewoon leven, zoals iedereen daar. Er waren een paar leuke vrouwen waar het mee klikte”. Samen met die vrouwen richtte Femke een Nederlandse taalschool op. In het kleine schooltje kregen kinderen en jongeren van vier tot achttien jaar les. “Daarnaast gaf ik ook nog privélessen. Het was een fijn leven.”

Het gezin breidde zich uit met een dochter, Hilana. Er veranderde iets. Niet omdat het land ineens minder mooi was, maar omdat het leven veranderde. “Ik kon mijn dochter niet zo vaak zien, niet helemaal meemaken hoe ze opgroeide, mede door mijn werk in de horeca. Het werd ook wat te klein allemaal.” Romany knikt eens en kijkt naar Femke. Wat eerst vanzelfsprekend was, werd opeens opnieuw bekeken. De gewone levendigheid van het leven voelde anders. “Misschien was het tijd voor een volgende stap”, mijmert Romany.

Terug naar Nederland, tijd voor een nieuwe stap

Vanuit Jordanië begon Femke via internet te zoeken naar werk in Nederland. “Ik vond een baan in Balk. Vervolgens schreven we ons in bij iedere woningbouwvereniging die we konden vinden. Uiteindelijk kregen we een huis in Workum toegewezen.” Zo kwam het gezin vanuit Jordanië in Friesland terecht. Een bijzondere omweg voor een gezin dat ooit begon met een bord eten in een restaurant. Eigenlijk past het wel bij haar. Van oorsprong is ze beeldend kunstenaar. Kunst heeft altijd een belangrijke rol in haar leven gespeeld. Ze won prijzen, waaronder de Coba de Groot Stipendium, een aanmoedigingsprijs voor afgestudeerde kunstenaars van academie Minerva in Groningen en mocht exposeren in het Martena museum in Franeker. Ze werd geselecteerd als een van de beste net afgestudeerde jonge videokunstenaars. Het talent was en is er dus. De liefde voor kunst ook.

“Ja,” zegt Femke, “het leven kwam ertussen. Werk. Kinderen, want intussen hadden we samen ook nog een zoon, Justus, gekregen. Verplichtingen, dingen die moesten. Dingen die er snel tussendoor moesten.” En juist dat laatste begon te knagen. “Het willen creëren, het maken van dingen, ideeën tot uitvoering brengen, dat is wat ik wil.” Dat werd steeds meer naar de achtergrond geschoven en ze merkte dat kunst steeds vaker iets werd wat ze er even naast deed. “Dat wil ik niet”, dacht ze. Ze houdt van schilderen, van tekenen, van illustreren. Van iets maken dat er eerst alleen nog maar in haar hoofd is en vervolgens langzaam op papier verschijnt. ”Ik wil creëren, niet omdat het moet, maar omdat ik daar gelukkig van word.”

Twee makers, één taal

Zo maakte Femke een bijzonder letterboekje. Geen gewoon alfabetboekje met grote hoofdletters, maar een prachtig boekje met schrijfletters. Met illustraties, vorm en karakter van dieren. Letters die niet alleen iets vertellen, maar er ook prachtig uit zien. Het past precies bij haar. Femke is niet iemand die graag iets maakt omdat het vooral commercieel interessant is. “Het moet kloppen, het moet iets hebben, een persoonlijke draai”, zegt ze enthousiast.

Ook Romany is een creëerder. Romany werkt veertig uur in de week bij een bedrijf in Makkum, waar hij scheepsinterieurs maakt. Dat is misschien niet het eerste waar je bij creativiteit aan denkt, maar ook daar komen zijn handen en zijn hoofd samen. Thuis heeft hij een draaibank en maakt hij prachtige kandelaars. Hij werkt met hout, bewerkt materialen en kijkt anders naar wat er om hem heen ligt. In hun huis staat meubilair wat zelf ontworpen en gemaakt is. Tussen deze twee creatieve mensen ontstaat in Nederland iets nieuws. Het is hun gezamenlijke handschrift.

Een droom in opbouw

Misschien is dat precies wat ze zoeken. Ze werken, regelen, zorgen en rennen, zoals zoveel gezinnen. Maar onder alles ligt die ene behoefte. Maken. Ze willen graag doorgroeien naar een eigen bedrijf. Een bedrijf met een goede naam, maar vooral met een eigen gezicht. Geen lopende band, geen massaproductie, geen spullen die alleen maar gemaakt worden omdat ze verkocht kunnen worden. Ze willen iets maken waar je naar kijkt en denkt: ja, dit is bijzonder.

Femke maakt bijvoorbeeld kleine seizoentafeltjes met prachtige schilderingen, kleine dieren van hout die je erbij kunt zetten, kleine gefiguuzaagde materialen, kunstwerkjes op zich. Romany heeft zich verdiept in een nieuwe lasertechniek waar hij schitterende afbeeldingen mee maakt. Hij onderzoekt wat hier nog meer mogelijk mee is. Samen zijn ze voortdurend aan het kijken hoe ze die verschillende disciplines verder kunnen ontwikkelen. Dat vraagt tijd. En tijd is precies waar het in een druk gezinsleven vaak aan ontbreekt. Toch is de droom er.

Sterker nog, die droom wordt steeds echter. Ze komt weer langzaam tevoorschijn. In verf, in klei, in hout, in letters, in kleine tafeltjes, in kandelaars, in afbeeldingen in hout, in vormen en vooral in de plannen die aan de keukentafel ontstaan. Het eigen bedrijf is er nog niet, de naam ligt misschien nog niet vast, maar de eerste lijnen staan er. Als er een ding duidelijk wordt wanneer je naar ze luistert: creëren is voor hen het mooiste wat er is. Ze worden er beiden erg blij en gelukkig van.