INTERVIEW | Vollie Dirkje Oostenveld staat als ‘frije frou’ vol in het leven!
Na een heftig jaar zei Vollie Dirkje Oostenveld (40) in maart volmondig ‘ja’ tegen zichzelf en zoontje Hille (4). Ze leeft in het hier en nu en vooral haar mooiste leven. Wij vonden het een eer om haar te ontmoeten en een inkijkje in haar kleurrijke leven te krijgen. “Achter ieder mens zit een verhaal.”
Vollie Oostenveld ziet er prachtig uit: hoogblond haar, roze jurk en dito westernlaarsjes. Ze gaat ons voor naar het huisje in Makkum waar ze sinds acht maanden samen met haar zoontje Hille woont. Het is een echt kabouterhuisje, Vollie kan er met haar lengte maar nauwelijks rechtop staan. Ook binnen is de kleur roze favoriet. Roze theepot, roze sprei, het zoete interieur stemt vrolijk en past helemaal bij Vollie. Bij de eettafel drinken we onze koffie en vertelt Vollie over haar fijne, zorgeloze jeugd in Makkum.
Niet afhankelijk
“Ik ben de jongste van drie kinderen, ik heb twee oudere broers. Heit had een eigen timmerfabriek en mem was thuis bij ons. We woonden op een leuk buurtje en ik speelde altijd buiten. Ook sportte ik veel: volleybal, kaatsen, turnen, ik was altijd in beweging. Mijn broers pasten goed op mij, ik was echt hun kleine zusje. Op basisschool De Ark had ik een mooie tijd, net als op het Marne College in Bolsward waar ik - weer of geen weer – op de fiets naartoe ging. Nooit met de bus, die vond ik ronduit stom! Ik wilde me vrij voelen en niet van anderen afhankelijk zijn. Op de middelbare school wist ik al goed wat ik later wilde worden: kleuterjuffrouw. Ik was creatief bezig in de groep en gek op mensen. De opleiding tot Sociaal Pedagogisch Werker in Sneek was daarom een logische en bewuste vervolgstap. Ik hield met name van de vakken Drama en Handvaardigheid, ik was en ben een echte ‘doener’. In het derde jaar van de opleiding liep ik een fantastische stage op een camping in Frankrijk. Ik entertainde daar de buitenlandse kinderen, er waren zelfs een paar Friese kinderen bij.”
De Dushi’s
Vollie haalde haar diploma en vervolgde haar opleiding aan de Pabo in Leeuwarden. Ze wilde graag verder, maar vond het zwaar. “Ik moest er veel voor doen. Maar tijdens een stage op Curaçao leerde ik de Dushi’s kennen: vijf geweldige meiden die ook bij mij op de Pabo zaten. We zijn nog altijd goed bevriend met elkaar en delen lief en leed. Zij hebben mij ook heel goed geholpen bij mijn studie, waar ik uiteindelijk voor slaagde.” Liefdevol: “Ja, ” Voordat Vollie zich in een werkend leven stortte, ging ze eerst een half jaar backpacken door Australië en Nieuw-Zeeland. “Ik zou alleen gaan, maar een vriendin van mij wilde op het laatste moment ook wel mee”, zegt ze. “En dat was heel gezellig. Ik had flink wat geld gespaard en we deden tijdens het reizen aan CouchSurfing, een slaapplaats bij een local in ruil voor bijvoorbeeld een keer koken voor de host. Het was een boeiende reis, waarin ik snel leerde schakelen en geduld moest hebben. Geen gehaast leven leiden, maar dat had ik tijdens mijn stage op Curaçao ook al geleerd, haha.”
De Dushi’s, dat is voor eeuwig!
Tweede thuis
Vollie kreeg haar eerste baan in Mooi Gaasterland in Rijs. Een pittige baan waar ze een crisisgroep van kinderen begeleidde in een 24-uurs en residentiële setting. “Dat betekent dat de kinderen die uit huis werden geplaatst meteen naar ons toekwamen”, legt ze uit. “Ik vond het heel mooi werk, maar helaas ging Mooi Gaasterland dicht en kwam ik op de Witakker in Rijs terecht, een school voor kinderen met een licht verstandelijke beperking en gedragsproblematiek. Ik gaf les aan de bovenbouw maar zat daar niet goed op mijn plek, want ik was meer met het gedrag van de kinderen bezig dan met lesgeven. Waarom voelden ze zich niet goed? Ik solliciteerde bij Tjallingahiem in Drachten, het huidige Alliade. Daar werkte ik twaalf jaar met veel plezier met jongeren van veertien tot achttien haar met gedragsproblemen en een licht verstandelijke beperking. Tjallingahiem was een tweede thuis voor mij. Maar ook hier moest er bezuinigd worden en was het gedaan met mijn werk.”
Geboorte Hille
Vollie vertrok voor de liefde naar Sexbierum. Ze ging samenwonen met haar vriend die een bloemteeltbedrijf had, daar werkte ze zeven dagen per week in de zonnebloemen. “Zwaar werk”, verzucht ze, “helemaal toen ik zwanger was en met een dikke buik het werk stond te doen. Maar de geboorte van onze zoon Hille was geweldig. En toen ik weer aan het werk ging, stond Hille gewoon in de kinderwagen naast me in de loods. Een heel mooi en warm gevoel gaf mij dat. Maar qua werk begon het te knagen. Ik miste de zorg en daarom zocht ik daar opnieuw een baan in. En die vond ik in Franeker, in een woongroep van achttien mensen met een licht verstandelijke beperking en verslavings- en gedragsproblematiek. Ik werk daar twintig uur per week en vind het prachtig. Ik ben daar helemaal op mijn plek.”
De keuze voor jezelf is vaak een lastige, maar die heeft mij veel gebracht
Brief in geboortekistje
Begin 2023 slaat het noodlot toe. Vollie haar lieve heit Anne Oostenveld overlijdt plotseling. “Het was echt vanuit het niets”, zegt ze emotioneel. “Ik had zo’n goede band met hem. Altijd even bij elkaar informeren hoe het was, ik kon met alles bij hem terecht. Ik heb tot een half jaar na zijn dood uit het raam gekeken of hij echt niet meer kwam. Voor mijn moeder was het natuurlijk ook een enorme schok. Maar zij doet het heel goed, ze is heel sociaal en pakt haar eigen dingen weer op. Ik ben dan ook heel trots op haar! Maar het gemis en verdriet zal er altijd blijven Met het verdriet om het verlies van mijn vader kon ik helaas niet bij mijn vriend terecht. Toen ook nog mijn vriendin Esse uit het leven stapte, trok ik het niet meer. Mijn moeder haalde me uit Sexbierum en vanaf dat moment was ik een alleenstaande moeder. Mijn vriend en ik zouden trouwen, maar dat ging dus niet meer door. Vorig jaar augustus trok ik samen met Hille in ons leuke kabouterhuisje. We hebben het hier heel fijn samen. Het is een echt buitenjongetje. We zwemmen samen of gaan vissen. Elke maand schrijf ik een brief voor hem, die stop ik daarna in zijn geboortekistje. Hille is heel lief, sterk en bijzonder. Hij heeft me enorm gesteund na de dood van mijn heit. Dan gaf hij mij een knuffel en zei: ‘Gûl mar net memmie, pake is in stjer oan de himel’. Hille is mijn geluk en licht.”
Ik was en ben een echte doener
Trouwe zwaan
Op 23 maart dit jaar gebeurde er iets bijzonders: Vollie ‘trouwde’ namelijk met zichzelf én met zoontje Hille. “Ik had mijn bruidsjurk nog, en toen kwam ik samen met de Dushi’s op dit idee”, vertelt ze stralend. In een ontroerende trouwvideo – gemaakt door Dushi Anna Marije Bloem - zien we hoe Vollie door haar mem aan Hille wordt weggegeven. Vervolgens belooft ze trouw aan hem en aan zichzelf. “Ik noem Hille ook wel mijn zwaan”, licht Vollie toe, “zwanen zijn zeer trouw aan elkaar en verlaten elkaar nooit. Zwanen staan voor liefde, waarheid, loyaliteit en zorgzaamheid, en ik wil Hille beschermen als een zwanengodin. Van de Dushi’s, op deze trouwdag natúúrlijk in het roze gekleed, kreeg ik daarom de zwaan die hier op tafel staat. Samen met de trouwring en het -boekje herinnert de zwaan mij elke dag eraan dat ik van mezelf en van Hille houd.”
Olievlek
Sinds enige tijd heeft Vollie de #frijefrou opgezet, een instagrampagina voor alle vrouwen. “Ik merk dat veel vrouwen zich niet vrij voelen en het lastig vinden om eigen keuzes te maken. Ik voel me heel erg vrij nu ik voor mezelf heb gekozen, en ben ook dankbaar dat ik na een heel heftig jaar me zo goed voel. Ik heb geleerd om meer naar mijn hart te luisteren, de verbinding met mezelf aan te gaan en dat gun ik andere vrouwen ook. Ik wil ze graag in hun kracht zetten en ook vaker live met elkaar afspreken. Door mijn eigen verhaal online te delen, hoop ik dat de #frijefrou zich als een olievlek gaat verspreiden. Ik zou het geweldig vinden om lezingen te geven over de geschiedenis van de vrouw. Op die manier kweek je bewustwording en gaan vrouwen nadenken over hun eigen leven. De keuze voor jezelf is vaak een lastige, maar die heeft mij veel gebracht. Ik leef in het hier en nu en heb niks met het materiele.”
Goede moeder
Vollie zwemt bijna elke dag van het jaar in het IJsselmeer en doet aan V8 roeien. “Dat is mijn uitlaadklep”, zegt ze enthousiast. “We hebben met het team al vijf keer de HT-race gewonnen. Ook ben ik dol op steppen, ik heb meerdere keren de Elfstedentocht gestept en ben zelfs met de step de Alpe d’Huez op geweest. Dit alles om lekker fit, vrij en vrolijk te blijven en een goede moeder voor Hille te zijn. Ik hoop dat hij zichzelf mag zijn in het leven. Dat hij lief is voor zichzelf en een ander, en dat hij mag opgroeien in een mooie wereld. Als zijn moeder voel ik me verantwoordelijk daarvoor en dat is een heel mooi gevoel.”
Tekst: Amanda de Vries
Foto’s: Jelly Mellema Fotografie
Lees ook
