Kim schittert in wat misschien haar laatste voorstelling is

Vlak voor de première vertelt Kim dat ze erg naar uit keek. Even geen confrontatie met de beperkingen. Even weg van de ziekte. Een kort maar krachtig moment, want ze geniet van het spelen. “Ik ben daar, net als de andere acteurs, even uit mijn echte leven. Tijdens het maken van het stuk lieten we onze fantasie de vrije loop gaan. Dat was heel prettig en moeilijk tegelijk.”

Escaperoom
De theater- en dansvoorstelling, waarin een gezin vast komt te zitten in een escaperoom, is gebouwd op de ervaringen en levens van de acteurs. Regisseur Karin Idzenga smeedde de verhalen letterlijk spelenderwijs, met veel improviseren, tot een verhaal. Persoonlijke bekentenissen; en in het geval van Kim één van enorme betekenis. Want vaak worden Duchenne-patiënten niet ouder dan dertig jaar.

Ik hoop dat mensen iets langer nadenken voordat ze oordelen

Kim groeide op in Makkum en woont inmiddels “heerlijk” in Leeuwarden. Ze woont in een appartementencomplex dicht bij het centrum. In haar rolstoel is ze zo in haar favoriete kroegen. De Rus, De Prins H. “Zolang ik mijn biertje kan optillen is het goed”, zegt ze met een bitterzoete glimlach. “Ach, wat moet je anders? Soms heb ik het heel moeilijk. Dan komt het besef dat ik misschien snel de kist in ga, ineens erg dichtbij.”

In de tragikomische voorstelling ‘Droomvogels’ staat de escaperoom ook symbool voor Kims gevangenschap; dat van haar zieke lijf dat haar in zoveel dingen beperkt. Maar waartegen ze zich zal verzetten tot de laatste snik. Al realiseert ze zich dat het misschien wel haar laatste keer op het podium was. “Bij de repetities kreeg ik elke keer weer tranen in mijn ogen. Dan is het zaak om je te herpakken, om te focussen.” Dinsdagavond was het zover. Tot zaterdag was de voorstelling te zien in Podium Explore. Kim hoopt dat het publiek er iets van opsteekt. “Want aan de buitenkant kun je niet zien dat er van binnen van alles gebeurt. Ik hoop dat mensen iets langer nadenken voordat ze oordelen.”