INTERVIEW | Het bewogen leven van Keruska Gomez: “In Makkum vind ik eindelijk rust”

Keruska Gomez wordt in 1990 op Curaçao geboren. Haar vader heeft acht kinderen. Haar moeder vijf. Ze is het vierde kind van haar moeder. Het derde van haar vader. Nog voordat ze is geboren, heeft haar vader haar moeder verlaten. Ze heeft een harde jeugd in Willemstad. Op haar 14e raakt ze zwanger. Keruska vertelt...

15 jaar en een zoon

“Ik woonde met mijn moeder, een oudere zus en een broertje. Het was geen vetpot thuis. Op een gegeven moment kreeg mijn moeder nóg een kind, een zoontje. Die is alleen nooit thuisgekomen. Omdat hij ernstig ziek was bleef hij in het ziekenhuis. Na een tijdje moest hij met mijn moeder vanaf Curaçao naar Groningen voor onderzoek en behandeling. Helaas is hij daar na een aantal maanden in het ziekenhuis overleden. Ik was acht jaar, ik werd eerst ondergebracht bij een buurvrouw, daarna bij mijn vader. Mijn wereld stond op zijn kop.

Keruska Gomez

Een paar jaar later toen ik in de derde klas zat van het vmbo raakte ik zwanger van een oudere buurjongen. Mijn moeder was boos en teleurgesteld. In het begin heb ik nog abortus overwogen. Ik dacht er ook over om Guinness-bier te gaan drinken. Het gerucht ging dat je daarmee de vrucht kon afdrijven. Maar dat heb ik allemaal niet gedaan. Ook de buurjongen zei ‘nee, dat moet je niet doen’. We waren bij elkaar en hij beloofde dat hij er zou zijn als het kind zou komen. Maar hij kwam in de gevangenis terecht. Daar had ik grote moeite mee. Ik was erg verdrietig. Maar goed, toen ik 15 was kreeg ik dus een kind. Een zoon, Kerickson. Vanaf dat hij twee maanden was ging ik elke week met hem naar de gevangenis om zijn vader te bezoeken. Voor hem was het ook zwaar, hij was ook blij met zíjn zoon.”

Zware tijd

“Ik woonde inmiddels weer bij mijn moeder en ging weer naar school. Op een gegeven moment kwam de vader van Kerickson weer vrij. Na een tijdje is hij naar Nederland vertrokken.

Ik ben gestopt met school en in een snackbar in Willemstad gaan werken. Ik was inmiddels 18 jaar en ging mijn eigen weg. Dat betekende veel feesten. Over Nederland hoorde ik allemaal goede verhalen. Dus ik dacht: ‘Daar wil ik ook naartoe.’ Ik had alleen geen geld voor tickets. De enige manier om die te betalen was door drugs te smokkelen. Dat heb ik toen gedaan. Maar op Schiphol werden mijn zoon en ik, hij was toen vier, aangehouden door de douane en werden de drugs ontdekt. Ik kreeg een jaar gevangenisstraf. Eerst zat ik op Schiphol, later in de vrouwengevangenis in Nieuwersluis. Dat was een zware tijd. Kerickson werd bij een pleeggezin ondergebracht. Na een tijdje kon hij naar zijn vader, maar daar kon hij ook niet lang blijven. Toen is mijn moeder overgekomen om hem op te vangen.”

Spijt

“In de gevangenis had ik natuurlijk enorme spijt van die drugs. We werkten daar elke dag en ik heb er goede mensen leren kennen. Toen ik vrijkwam ben ik naar Den Haag gegaan, waar mijn moeder inmiddels woonde. Ik ben daar een zorgopleiding gaan volgen op het mbo. Heb ook mijn mbo-1 diploma gehaald.

Daarna ben ik met mijn zoon in Delft gaan wonen en later samen met de vader van mijn zoon in Antwerpen. Maar dat was niet wat ik ervan verwachtte. Uiteindelijk ben ik teruggekomen in Den Haag en heb ik een kamer gehuurd bij een kennis. Maar daar kon ik niet lang blijven.”

Vrouwenopvang

“Ik kwam op straat te staan, samen met mijn zoon. Toen zijn we opgevangen door Maatschappelijk Werk. Via hen kwamen we bij de Vrouwenopvang in Den Haag terecht. Daar hebben we een klein jaar gewoond, samen met vijftien andere vrouwen en hun kinderen. Uiteindelijk kregen we een huis toegewezen in Den Haag. Daar hebben we van 2016 tot 2022 gewoond. In 2020 heb ik nóg een zoon gekregen, O’Cean. Op een gegeven moment vond ik Den Haag toch niet de ideale plek om mijn kinderen op te laten groeien. Er waren wat incidenten geweest en ik dacht: ‘Het is beter als we ergens anders naartoe gaan’.”

Huizenruil

“Ik had wel ‘ns gehoord van huizenruil. Ik wist dat er bureaus bestonden die dat konden regelen. En ik ben toen ook op Facebook gaan zoeken. Daar vond ik uiteindelijk twee andere gezinnen die ook wel in waren voor een ruil. Met elkaar hebben we een driehoeksruil tot stand gebracht. Een gezin uit Makkum verhuisde naar het huis van een gezin in Maastricht; het gezin uit Maastricht verhuisde naar ons huis in Den Haag; en wij verhuisden naar het huis in Makkum.

Als je zelf nooit liefde hebt gekregen, kun je het ook nooit aan een ander geven 

Zó zijn wij met ons drieën in 2022 in Makkum neergestreken. Het bevalt ons hier heel goed. Het is de beste keus die ik ooit gemaakt heb. Ik heb hier rust gevonden en de juiste mensen. Tijdens de coronatijd ben ik taarten gaan bakken. Daar heb ik me steeds verder in gespecialiseerd. Met vanille, aardbei en nog veel meer. Ik maak ook melkkoekjes, dat is een specialiteit van Curaçao. Die verkoop ik dan mooi verpakt.”

Gloriehuis 

“Toen we hier kwamen wonen ben ik ook op zoek gegaan naar een kerk. In Den Haag ging ik al naar de kerk, dus het was logisch om dat hier ook te doen. Uiteindelijk ben ik terechtgekomen bij het Gloriehuis in Bolsward. Het zijn lieve mensen daar. Ik heb er vrienden gekregen. Greet van der Werf coacht me. Ze hebben me enorm geholpen. Ze hebben mij dichter bij God gebracht. Er staan zoveel wijze spreuken in de Bijbel. Spreuken waar je kracht uit kan halen. Deze hangt bij ons groot aan de muur:

Be strong
Be brave
Be fearless
You are never alone
(Joshua 1:9)”

“Geef niet op”

“Mijn leven is eigenlijk compleet veranderd door de kerk. Ik heb een moeilijke jeugd gehad, ik heb grote fouten gemaakt, ben door diepe dalen gegaan. Ik neem niemand wat kwalijk. Niemand is slecht. Als je zelf nooit liefde hebt gekregen, kun je het ook nooit aan een ander geven, zo zie ik het. Gelukkig heb ik met de beide vaders van mijn kinderen nog contact.

“Ik wil mijn verhaal vertellen om te laten zien waar ik nu sta. En om andere vrouwen, vooral moeders ook, een hart onder de riem te steken en te zeggen: ‘Je kan het, geef niet op, hoe zwaar het ook is.’

Tekst Piebe Piebenga
Foto’s Jelly Mellema