Nieuw artikel
“Hallo, daar ben ik al. Ik moest even de hond naar huis brengen”. Een vrolijke jonge dame komt aanfietsen. Yldau Reitsma (27) stapt van de fiets en opent de deur van haar onderkomen in “de Harmonie”. Een klein straatje in Workum waar allerlei winkeltjes gevestigd zijn. Een behaaglijke warmte komt ons tegemoet. Een unit, waar ze haar kantoor heeft en een winkeltje met zelfgemaakte dingen op designgebied. Kaarten, sierraden enzovoort. Ook verkoopt ze producten die door lokale ondernemers gemaakt zijn. Yldau is een multimedia expert zo staat op haar visitekaartje te lezen. “Ja voor het eerst in mijn leven zit ik echt goed in mijn vel” vertelt ze stralend. “ Ik ben gelukkig en dat meen ik oprecht. Daar ben ik ook dankbaar voor want het is ook heel anders geweest”.
Ik zou mijn jeugd niet graag over doen.
Als kind voelde ze alles heel intens Het voelde alsof het leven ineens te groot werd. “Ik had schemaatjes in mijn hoofd en gesprekken die je moest voeren. Ik ben heel analyserend en dacht dat iedereen zo was en zo dacht. Dat bleek dus niet zo te zijn”. De moeder van Yldau vertelde haar later dat ze vaak huilend van school kwam. Zelf kan ze zich dat niet zo herinneren. Ze was wel een beetje anders, maar niet erg verschillend van de klasgenootjes. Een beetje stiller maar ze had wel vriendinnen. Haar moeder dacht dat ze werd gepest maar dat was niet het geval. Op de middelbare school had ze wat “pech met vriendinnen” zoals ze zelf zegt. “ In de sociale omgeving zijn er regels. Ik werd koppig en eigenwijs genoemd. Op een gegeven moment dacht ik nou dan is het maar zo, dan ben ik maar koppig. Ik sloot vriendschappen en ik nam snel afscheid van mensen als ik dacht dit wordt niets. Mijn moeder zei dan doe dit niet, probeer het nog maar een keer. Maar ik was er snel klaar mee. ” Met een vriendin sprak ze over haar gedachten om maar niet meer te willen leven. Daar moest ze maar niet over praten was het antwoord, omdat ze vond dat je het recht niet had om zoiets te zeggen .Er waren mensen genoeg die wilden leven en kwamen te overlijden.. Twee jaar lang liep Yldau met zelfmoordgedachten rond zonder verder iemand hier over in te lichten. Maar haar moeder had het wel door. Die nam haar mee naar de huisarts en die maakte er meteen werk van. Een week later zat ze tegenover een therapeut. 2 jaar lang praatte ze over haar gedachten en dat ze niet snapte wat er aan de hand was. Waarom ze die gedachten had. In die tijd durfde haar moeder haar bijna niet alleen te laten en ging bijna elke dag met haar wandelen. Haar moeder was een grote steunpilaar, maar ook haar vader waakte op zijn manier over haar. “Zonder de warmte van dit gezin, was ik er niet meer geweest vertelt Jildau geëmotioneerd. Als ik weer diep zat, dacht ik: ja maar dit kan ik mijn vader en moeder niet aandoen. Dat hield me op de been.
Na de mbo-opleiding vormgeving deed ze de hbo-opleiding communications and multimedia design {cmd} Dit was precies wat ze wilde. Creatieve en technische vaardigheden combineren om apps, websites en campagnes te ontwerpen waarbij je leert over interactie, media, technologie en gebruikerservaring. Het struikelblok was de stage. Snel wilde ze haar opdrachten vervullen, liep voor op school en ging snel door de lesstof heen. Genieten als ze iets had ingeleverd kon ze niet. Ze moest door. Een docent beoordeelde op een dag haar ingeleverde opdracht en zei dat ze nog wat moest toevoegen op bepaalde punten. Dit was de druppel. Ze moest verschrikkelijk huilen en zat er geheel doorheen. Een burn-out. Na een tijdje wat rustig aan te hebben gedaan kwam op haar twintigste de diagnose autisme. “Dat vond ik zo erg, zo verschrikkelijk. Ik had een totaal vertekent beeld over autistische mensen en wat autisme eigenlijk is. Op mijn stage adres hebben ze meegedacht en mij geholpen te accepteren dat het zo is. Er vielen stukjes op hun plek. Ik zou het ook niet eerder geweten willen hebben, want de reis heeft me ook gevormd en gebracht tot wie ik nu ben”. Yldau kijkt in gedachten verzonken voor zich uit, knikt nog eens en lacht vervolgens. “Best wel heftig hé?
Een nieuwe uitdaging
Nu zit ze dus met haar eigen bedrijf al tweeëneenhalf jaar in het “gezelligste straatje” van Workum. Dit is niet meer voor lang . Per een mei gaat ze verder met haar bedrijf op de 2e verdieping van het huis van haar schoonouders. Dit uit het oogpunt van kostenbesparing maar ook omdat ze voelt dat ze verder moet. “Het sociale is erg gezellig, vaak komt er iemand even langs, maar het is ook onrustig. En rust is nodig om jezelf te ontwikkelen en je hoofd er bij te houden. Juist voor mij” zegt Yldau lachend. Eerst zag ze dit wel als een achteruitgang maar ze ziet het nu als een nieuwe kans.” Ik denk na over het bedrukken van stoffen, over het maken en ontwerpen van stickers, fotograferen enzovoort. Er zijn nog veel dingen die ze wil doen, wil ontdekken en leren. De rust op de verdieping van haar schoonouders is de start van een nieuw begin.
Een grote speeltuin
Door haar zusjes kwam ze in het wereldje van het fierljeppen terecht. Voor de Frysk Ljeppers Boun (de FLB) doet ze nu de p.r. en communicatie. Het is een vrijwillige functie, maar door de mond op mond reclame levert dit ook betalende klanten op. Voorheen woonde ze in Ijlst en daar is de werkgroep cultuur “beleef ijlst” van overgebleven. De vormgeving doet ze nog altijd. De voetbalclub Ijlst kan ook op ondersteuning van Jildau rekenen bij het maken en onderhouden van hun website. Nu ze in Workum woont en werkt maakt ze zich onder meer sterk voor Promotie Workum, voor City Marketing Workum, bestuurslid van de ijsclub en buitensport,met als onderdeel Survivalbaan Workum en elke maandag geeft ze training aan een groepje jeugd op de baan.” Ook heel leuk was om mede vormgever te zijn van de Top555 krant. Het is best wel veel maar ik geniet er zo van, het geeft voldoening”. Dit zijn dingen die je interesseren en dicht bij je staan. Hier kun je wat in betekenen”.
Zelfbescherming
Ze is gestopt met het kijken van het nieuws op de televisie. Ze maakt zich best zorgen om de wereld. Om de oorlogen en de onrust in de wereld.” Je denkt wel na over de keuzes in het leven, over het mogen krijgen van kinderen, wil je dit wel, in wat voor wereld komen ze terecht”. Ook over de politiek nadenken en vragen stellen vind ze interessant. Dat mensen zo fel zijn en boos over dingen begrijpt ze wat minder goed.
Waardevol
Ondertussen woont ze samen. Haar vriend, die ze meteen vertelde dat ze autistisch is, was de eerste die reageerde met de woorden op haar autisme.” Waar kan ik rekening mee houden, zeg het maar”. Dat maakt hem voor haar de mooiste man van de wereld, door dat te zeggen. Met haar ouders heeft ze het nog wel eens over de tijd dat het minder goed met haar ging. Haar moeder dacht dat het nooit wat zou worden. Dat ze niet alleen kon wonen en dat ze onder toezicht moest staan. Gelukkig is het heel anders gelopen. “Het was een zware kluif, maar met behulp van medicijnen en heel veel liefde om me heen, ben ik er uitgekomen en ik kan nu zeggen dat ik op mijn gelukkigst ben, ik heb het mooiste vak van de wereld, doe veel vrijwilligerswerk maar met enorm veel plezier om de directe omgeving wat mooier te maken.
Lees ook
